eventyr-i-norge

z mojej strony

2010-08-22T23:59:00.003+02:00

Mój nowy blog jest tutaj.

przeprowadzka

2010-08-21T23:59:00.006+02:00

Roberto locuta, causa finita.

Na wstępie wielkie podziękowania dla J. bez którego nie udałoby się to, co się udało. Zmieniamy adres. I w pewnym sensie startujemy od nowa. O ile to w ogóle możliwe.

grafostacja

2010-08-20T23:59:00.001+02:00

jest O.K.

2010-08-19T23:59:00.073+02:00

Cały czas, z pewnego rodzaju zatrwożeniem, szacunkiem i podziwem, trwożę się, szacuję i podziwiam to, jak Moja Aleksandra dzielnie brnie przez system norweskiej opieki zdrowotnej. Odbyła juz kilka wizyt i wszystko wskazuje na to, że jest O.K. No bo w sumie musi być O.K. Zważono ją ("ile pani waży?"), zmierzono ciśnienie ("jakie ma pani ciśnienie?") i dokonano ogólnych oględzin ("dobrze się pani czuje?"). Co ciekawe wzrost, waga, ciśnienie i takie tam nie mają wartości liczbowych tylko opis słowny - "w normie" albo "w porządku" albo "bez zastrzeżeń" albo najlepiej - "O.K.". USG nie było. Bo w Norwegii w czasie ciąży przysługuje tylko jedno USG. A zatem, zupełnie jak De Niro w "łowcy jeleni", chodzący na polowanie z jedną tylko kulą, dobrze się trzeba zastanowić jak i kiedy tę możliwość wykorzystać. Moja Aleksandra zrobiła sobie USG podczas ostatniego pobytu w PL. Pokazała je pani doktor, ktora rzuciła tylko okiem i powiedziała "O.K.". A później było pobieranie krwi igłą o średnicy o kilka zaledwie milimetrów mniejszej niż pudełeczko, do którego trzeba było trafić podczas badania moczu. I znowu wszystko zgrubsza O.K. Tak, że tym razem, obyło się bez paracetu.
A tak poza tym, wyjaśniam, że flagi na masztach wiszą dzisiaj w związku z faktem, że urodziny obchodzi Mette Marit Tjessem Høiby alias Jej Królewska Wysokość Księżna Mette-Maritt.
Nikt nie umarł.

(foto: Jo Michael)

pierwszy dzień w firmie

2010-08-18T23:59:00.002+02:00

A wieczorem, zupełnie spontanicznie, odwiedzili nas A. i P. i znowu wyszło nam przyjęcie. Było bardzo miło. Na początku, w trakcie i chwilę po. To, co było później, było mniej przyjemne. 625 dni czekaliśmy na ten moment. Liczę, że Moja Aleksandra weźmie to pod uwagę.

no i jest, cz.2

2010-08-17T23:59:00.017+02:00

Tak więc poszedłem. Samo spotkanie nie należało do łatwych. Na pewno też nie było czczą formalnością przed z góry podjętą decyzją. Pamiętam conajmniej trzy momenty, w których wszystko mogło się zmienić i potoczyć zupełnie inaczej. Poza tym nie wiele pamiętam. Ostatnie kilka minut to gorączkowe stawianie pytań, czyli czego jeszcze nie wiemy, a co jest dla nas ważne. Na końcu najlepsze: "No to jak, dacyduje się pan, bo my, wygląda na to, że jesteśmy zdecydowani?" "No decyduję się". "No to fajnie, teraz do kadr i widzimy się jutro o 9:00".

A w kadrach jak to w kadrach.

Generalnie było miło.

A później poszliśmy z Gutkiem do okulisty. Okazuje się, że na oboje oczu widzi już tak samo. Udało się nam to ustalić w ostatniej chwili, dosłownie na kilka sekund przed tym kiedy zasnął na fotelu. Schodzimy zatem z łatkami z poziomu czterech godzin dziennie do siedmiu godzin tygodniowo.

Generalnie było miło.

A jeszcze później, zupełnie spontanicznie, odwiedzili nas E. i A., co to im, jak zwykle, było po drodze, i urodziła się nam całkiem zgrabna uroczystość.

Generalnie było miło.

no i jest

2010-08-16T23:59:00.005+02:00

Po wielu perypetiach moi ewentualni przyszli niedoszli pracodawcy zdecydowali się w końcu ze mną spotkać. Termin: jutro w samo południe.
No to pójdę.

upał

2010-08-15T23:59:00.016+02:00

Upał się zrobił tragiczny. Chwilę po piętnastej, jeśli wierzyć poważnemu, norweskiemu serwisowi meteorologicznemu, to nawet +25 mogło być. Co robić? Co robić? Co robić w taki dzień? Najpierw śniadanie na "tarasie". Moja przepełniona empatią Aleksandra, demonstrująca od kilku dni współczucie i jedność z pogrążonymi w czeluściach ramadanu muzułmanami, strzeliła sobie hijabik w kolorze kantarellowym. Widząc to zdjęcie, prosiła bym pozdrowił Julkę. Mówię, że pozdrawiałem wczoraj.

A później zorganizowaliśmy się w bandę i poszliśmy do Frognerparken.

A później zorganizowaliśy się w jeszcze większą bandę i poszliśmy do Uranienborgparken i jakoś zleciało. Jutro już na szczęście do przedszkola, do szkoły, do pracy...

pełna kultura

2010-08-14T23:59:00.005+02:00

Wczorajsze spotkanie spowodowało między innymi to, że poszliśmy dzisiaj do Stenersenmuseet na wystawę fotografii. W muzeum obejrzeć można też malarstwo, nas jednak zdecydowanie przyciągnęła fotografia. Dwie wystawy: mistrzyni portretu charakterologicznego Joyce Tenneson oraz dość trudna do opisania Lee Miller. W sumie ponad setka fantastycznych fotografii. O fotografii nie należy pisać więc nie piszę. Powiem tylko, że Tenneson przepadła, wystawa czynna jest bowiem do 15. sierpnia. Na Lee Miller wybrać się można do połowy października. Warto. Naprawdę warto.

Po wystawie, jak przystało, poszliśmy na lody. W końcu coś, co wzruszyło Gustawa. Moja Aleksandra, patrząc na zdjęcie, prosiła bym pozdrowił Julkę. Pozdrawiam, niechętnym okiem patrząc, że mi się blog do poziomu e-randka redukuje.

rewizyta

2010-08-13T23:59:00.074+02:00

Goście, goście, goście... U nas. W ramach rewanżu za "Mole poblano" zaserwowaliśmy dzisiaj Solanum tuberosum podany z Allium sphaerocephalon, jako danie główne Gallus gallus domesticus po staropolsku i Lactuca razem z Eruca vesicaria w wersji toskańskiej. Jako oprawa - Riesling 2008 prosto z Koblencji. Noblesse oblige, w życiu trzeba mieć gest.

Gustawowi, zupełnie bez okazji, dostał się helikopter. Do poskładania. Tym razem talentem technicznym błysnęła Moja Aleksandra.

Zdarzeń pechowych brak.

A tak poza tym, to dzisiaj kolejne święto. Pisałem swego czasu o tym jak się Norwegowie dzielnie spod szwedzkiego jarzma wyzwolili. Nie wszystko przebiegało jednak tak gładko, a przede wszystkim nie tak szybko, jak by się tego spodziewano. Jak wspominałem, nie palili się zbytnio Szwedzi do wojny, łatwo jednak za wygraną dać nie chcieli. Ichniejsze zgromadzenie narodowe wpadło na myśl, by się lud norweski na temat rozwiązania unii wypowiedział na drodze referendum. Norwegowie, nie czekając na oficjalne wystąpienie w tej sprawie, sami zorganizowali referendum, delikatnie wpływając na treść pytania w nim postawionego. Oto nie pytano "czy jesteś za czy przeciw unii?" tylko "czy potwierdzasz, że rozwiązanie unii jest faktem?" Referendum odbyło się 13. sierpnia 1905 roku. Wzięło w nim udział 85% uprawnionych do głosowania. Głosować mogli wtedy tylko mężczyźni powyżej 25. roku życia. Kobietom glosować nie pozwolono, ale dopuszczalne było organizowanie się w grupy agitacyjne. Mimo, że badania opinii publicznej wskazywały co innego, zakończyło się głosowanie miażdżącym zwycięstwem frakcji separatystycznej. 368208 osób głosowało na "tak", 184 osoby głosowały na "nie". Międzynarodowi obserwatorzy odnotowali, że podczas referendum dopuszczono się pogwałcenia podstawowych zasad, jakimi powinno rządzić się współczesne społeczeństwo demokratyczne. Brak ulotek z odpowiedzią "nie" w wielu okręgach wyborczych, złamana cisza wyborcza, przystrajanie norweskich urzędów i kościołów flagami jednej ze stron sporu, w końcu publiczne ujawnianie i piętnowanie osób podejrzewanych o głosowanie na "nie", to tylko niektóre z nich. Norwegowie uznali jednak, że to nic nieznaczące detale i wybory uznali za ważne.

world architecture festival 2010

2010-08-12T23:59:00.081+02:00

Tak naprawdę to nie zupełnie jest to o Norwegii. Bardziej o Hiszpanii. Jesienią, w dniach od 03. do 05. listopada, odbędzie się w Barcelonie kolejny światowy festiwal architektury. Na stronie festiwalu czytam dlaczego dobrze by było, dlaczego warto, dlaczego koniecznie trzeba zjawić się na festiwalu. "Exchange ideas", "mix architectural thinking", "be inspired", "keep up to date", "make real connections" i "meet the next generation"... To wszystko za jedyne 495 €. Drogo? Przyjmując za organizatorami, że nieobecność to niechybna i natychmiastowa śmierć zawodowa, to chyba całkiem nie drogo.
W "szortliście" przeczytać możemy jakie projekty reprezentować będą Norwegię. A zatem:

Więzienie w Halden. Projekt: Erik Møller Arkitekter i HLM Arkitektur AS

Park rzeźby w Midtåsen. Projekt: Lund Hagem Arkitekter

Rock House. Projekt: Jarmund/Vigsnæs AS Arkitekter

Szpital w Molde. Projekt: NSW Arkitekter

Hanimadhoo Airport na Maldiwach. Projekt: Haptic Architects Ltd, Aviaplan, Haptic i NSW Arkitekter og planleggere.

(foto: pozbierane z netu)

2 x Huseklepp

2010-08-11T23:59:00.011+02:00

Wielkie emocje. W Oslo, na narodowym klepisku Ullevål, spotkały się dwie bandy. Po jednej stronie czerwonobiałoniebiescy, po drugiej stronie - czerwonobiałoniebiescy. Tu przeżywający swój miniony blask giganci, którzy kiedyś osiągnęli wszystko, a których teraz każdy kopie w tyłek. Tam - śniący o ewentualnym blasku marzyciele, których każdy kopie w tyłek, mimo, że nigdy nie osiągnęli niczego. Niby kopanina o pietruchę a ruszyli ostro. Francja, zgodnie z oczekiwaniami, zagrała jak zwykle, opierając się o założenia taktyczne z epoki, gdy na listach przebojów królowała Vanessa Paradis. Norwegia, na szczęście dla Francuzów, również zagrała jak zwykle i chwilę po przerwie było 1:0 dla Francuzów. Niestety, w chwilę poźniej, na nieszczęście dla Francuzów, Norwegowie zmienili taktykę. Francuzi, na szczęście dla Norwegów, taktyki nie zmienili. Chcąc niechcąc strzelili Norwegowie, a właściwie jeden i ten sam Norweg, dwie bramki i mecz wygrali. A morał z tej bajki jest taki, że trzeba raz na jakiś czas zmienić taktykę, a przede wszystkim trzeba mieć marzenia.

Wykorzystujemy zatem skwapliwie okazję jaką daje nam e- i imigracja i pławimy się w blasku zwycięstwa, które zwielokrotnionym rykoszetem spada również i na nas. W sumie nie mamy wyboru - białoczerwoni bowiem z zielonoczerwonymi lekko, łatwo i przyjemnie 0:3.

A tak poza tym, to dostaliśmy dzisiaj paczkę. Oprócz tego wszystkiego, co powinno być w paczce, było tam jeszcze kilka innych rzeczy, których w sumie nie powinno być, ale niech tam, Gutek się cieszy.

syzyfowe prace

2010-08-10T23:59:00.002+02:00

Przykra to prawda, ale w oczach najeźdźców uchodzą Norwegowie, ba wszyscy zgrubsza Skandynawowie, za matołów, głupków, tępych naiwniaków, dwuleworęcznych nierobów, przede wszystkim zaś za nieuków i analfabetów. No mają taka opinię i koniec. Tak z czystej przyzwoitości próbuję walczyć z tym krzywdzącym stereotypem. Nie jest łatwo.

wieczór kinomana, cz.9

2010-08-09T23:59:00.056+02:00

Reidar przerażony jest świadomością, że niebo w każdej chwili zwalić się może nam na głowę. Że to tylko kwestia zabłąkanego meteorytu. Albo planetoidy. Liczy zatem na satelity, które przy pomocy rakiet nuklearnych skierować mogą zagrożenie gdzie indziej. Choćby na Marsa. Nie możemy w końcu uratować wszystkich planet. Możemy tylko kilka. Ziemię na przykład. Reidar wierzy, że gdy kwarki piłki rzuconej o ścianę ułożą się odpowiednio w stosunku do kwarków sciany, to piłka nie odbije się, przeleci przez ścianę i nigdy nie wróci. A poza tym, troszczy się Reidar o wszystko i o wszystkich. A zwłaszcza o Juni.

Juni wali z piąchy w nos każdego, kto ją dotknie. Bardzo chce popełnić samobójstwo. I wierzy, że rodzice ją kochają. Bardziej niż wszystko w niebie i na ziemi. Poza tym jest zgrubsza normalna.

Johannes to ich opiekun. Bezgraniczne oddanie i całkowite poświęcenie podopiecznym przyprawiły go o impotencję. Jedyny, który zaopiekuje się rannym Thomasem.

Vigdis to żona Johannesa. Pani psycholog. Przypadłość męża pcha ją w dość płytki romans z Thomasem. Johannes o tym wie, a ona wie, że on wie, a on wie, że ona wie, że on wie.
Pani Ruud to matka Reidara. Lunatyczka. Na śmierć i życie zakochana w Otto. Zwłaszcza na śmierć.

Otto to pies pani Ruud. Rola drugoplanowa. Na pierwszy plan wysuwa się tylko raz, gdy bierze łomem po łbie od Wonga.

Thomas to taksówkarz. Oszust i złodziej. Hazardzista. Marzy by zostać policjantem. I żeby pojechać do Londynu, Penny Lane i te sprawy. Pomaga Wongowi.

Wong to uciekinier z Birmy. Azylant. Pragnie pozostać w Norwegii do końca życia. I w sumie mu się to udaje.

Siv to właścicelka stacji benzynowej. Nie ubezpieczona od włamania, ale ubezpieczona od pożaru, co całkiem dobrze się składa.
Rzecz dzieje się na przedmieściach Bergen, w przededniu bożego narodzenia. Wszyscy dokładnie wiedzą jak to boże narodzenie przeżyją. Od pierwszej jednak sekundy filmu wiadomo, że stanie się inaczej. Zupełnie inaczej. "Mało motyli było w tym roku, tornada nie będzie" mówi na samym początku Reidar. Tornada nie będzie, nastąpi za to Himmelfall, niebo przepięknie zwali się wszystkim na głowę, co jak się okazuje, nie zawsze jest takie straszne. Strasznie smutna, bardzo śmieszna komedia.

Akcent polski: brak

(foto: pozbierane z netu)

"Himmelfall", 2002, reż: Gunnar Vikene

kotek

2010-08-08T23:59:00.011+02:00

Tak w sumie to nawet cieszymy się, że Gustaw będzie miał w końcu takie normalne, zwyczajne rodzeństwo. W pewnych bowiem kwestiach sprawy ostatnio zaczęły iść za daleko. Znaczy się nie w tę stronę co trzeba. Chyba.
Cieszę się, że nie trzymamy w domu takich szczurów na przykład.

A tak poza tym, do odwiedzili nas dzisiaj J. i B. z bardzo małym dzieckiem. Celem spotkania było, starym skandynawskim zwyczajem, przeprowadzenie kilku drobnych eksperymentów na dzieciach. Chodziło o zbadanie poziomu reaktywności i wrażliwości sensorycznej bardzo małego dziecka na bardzo dużego kota oraz Gustawa na bardzo małe dziecko. W obydwu przypadkach wskazówki nie drgnęły. Jedynie bardzo duży kot wykazał, jak zwykle, reaktywność ujemną. Na wszystko.

stowarzyszenie umarłych poetów

2010-08-07T23:59:00.001+02:00

z cyklu: "załatwione!"

2010-08-06T23:59:00.001+02:00

foreign affair

2010-08-05T23:59:00.009+02:00

Po raz pierwszy, po raz drugi, po raz trzeci, sprzedane. Na to przynajmniej wygląda. Krótki telefon, chwila negocjacji, niepewności, mieszanka chciwości i przemożnej chęci uwolnienia się od problemu. Dziesięć procent w dół, pięć do góry, bla, bla, w każdym razie - pozamiatane. "Proszę o dane do przelewu" i tyle. Oficjalnie, na jakiś czas, przerywamy nasz burzliwy romans z Volvo.

trochę propagandy, cz.2

2010-08-04T23:59:00.002+02:00

To tak na wypadek gdyby komuś się wydawało, że najlepsze warzywa świata są skąd inąd.

A wieczorem odwiedzili nas E. i A.. Na blogu napisać można wszystko. Nie na wszystko można jednak zareagować e-mailem lub telefonem. Tak się im wydało i przyszli zareagować osobiście.

ironia losu

2010-08-03T23:59:00.002+02:00

jeden problem mniej

2010-08-02T23:59:00.009+02:00

W Norwegii oficjalnie zakończyły się wspólne wakacje. Następuje powolny zjazd do domów. Na ulicach od razu zrobiło się wyczuwalnie ciaśniej. Po raz pierwszy od bodajże dziesięciu lat patrzę na to bez emocji. Przynajmniej się staram. Oto bowiem nie mamy samochodu. Dziwne uczucie, bo przecież prawie zawsze mieliśmy. No więc staramy się wmówić sobie, że dobrze się stało. Nie trzeba go będzie wydobywać ze śniegu, odmrażać, martwić się o akumulator. Nie trzeba będzie wygrzebywać zgniłych liści spod uszczelek. Nie trzeba będzie pamiętać o płynie do spryskiwaczy ani o tym żeby zatankować. Nie trzeba będzie wkurzać się kolejnymi rysami, wgnieceniami, pęknięciami i innymi pamiątkami po mniej zdolnych, a może po prostu bardziej niecierpliwych lub bardziej wyluzowanych sąsiadach. Nie trzeba będzie klepać i prostować tablicy rejestracyjnej, co to mi ją ustawicznie hakami holowniczymi składali prawie że na pół. Nie trzeba będzie w końcu marnować czasu na krążenie w kółko jak obłąkany, czasem nawet po 45 minut, żeby znaleźć miejsce do zaparkowania. Bo, jak powiedziałem, ciasno się u nas zrobiło niemożebnie.

No i nie trzeba będzie przejmować się korkami. Bo w Norwegii korki są, tak jak gdzie indziej, niezależnie od tego co głosi propaganda.

Nie trzeba będzie obawiać się robót drogowych i związanych z nimi zawezwań do natychmiastowego usunięcia samochodu, bez sugestii co z nim zrobić. No i o mandatach można będzie zapomnieć. Do tej pory głupi błąd, chwila nieuwagi i od razu 500 leciało. Conajmniej.

Nie, no generalnie to super pomysł był z tym żeby go sprzedać. Tak, bardzo dobry. Super, super, super. Super pomysł. Bardzo dobry. A w nagrodę jeszcze dobre samopoczucie, że się jest ekologicznym. Nie, no super jest.

A wieczorem odwiedzili nas A. i P.. Na blogu napisać można wszystko. Nie na wszystko można jednak zareagować e-mailem lub telefonem. Tak się im wydało i przyszli zareagować osobiście. No i przy okazji złożyć Gustawowi życzenia, bo Gustaw miał dzisiaj imieniny.

wieczór kinomana, cz.8

2010-08-01T23:59:00.122+02:00

Pia, lat 25, dziewczyna Kristoffera (zanim wyjechała do Anglii na pół roku), przyjaciółka Vegara, uwielbia brunost, norweski ser z karmelem, marzy o powrocie do Kristoffera.
Kristoffer, lat 27, były chłopak Pii, fan Christophera Walkena, razem ze Stianem grał w zespole "RB's Panipump", dwa miesiące temu przepadł bez wieści, marzy o nikt nie wie o czym on marzy.
Vegar, lat 26, chłopak Silje, chwilowo archeolog, pracuje w zoo-muzeum w Stavanger, cierpi na bezsenność spowodowaną urojeniami na temat swych fizycznych niedoskonałości, marzy o wyzwoleniu.
Silje, lat 22, dziewczyna Vegara, szefowa w sklepie z płytami, marzy o seksie.
Stian, lat 27, dość agresywny brat bliźniak Elin, lider i autor piosenek w zespole "RB's Painpump", pracuje w zakładzie ogrodniczym, marzy o odrodzeniu zespołu i kontrakcie płytowym.
Elin, lat 27, neurotyczna siostra Stiana, mieszka razem z Kyrre, podkochuje się w Waynie, pracuje u Kramera jako fryzjerka i barmanka, kocha boże narodzenie, romantyczność i dekoracje, marzy o śniegu na święta.
Kyrre, lat 27, mieszka razem z Elin, drobny przestępca, były dealer alkoholu i narkotyków w Fyllingsdalen, buduje nową sieć klientów w Stavanger, fan Scorsese i De Niro, marzy by mieć przyjaciół.
Wayne, Anglik, przybył do Norwegii za ukochaną, której odejście doprowadziło go do krańcowej depresji, były pracownik platformy wiertniczej, właściciel warsztatu pod nazwą "warsztat Wayn'a", marzy o ukończeniu remontu swojego zabytkowego Mustanga.
Marko, lat 27, syn polskiego zbieracza truskawek, wychowany w Norwegii, miłośnik plastikowego kija baseballowego, marzy o darmowym alkoholu.
Gary, lat 27, zaangażowany społecznie raper, cierpi z powodu braku poważniejszych problemów społecznych, marzy o problemach społecznych, o których mógłby rapować.
Wszytkich spotykamy na dzień przed bożym narodzeniem. Pia właśnie wróciła z Anglii i szuka Kristoffera. Po drodze spotyka dawnych znajomych. Przez pół roku wiele się jednak zmieniło. "Wszytko będzie dobrze" zapewniają znajomi, dobrze jednak nie jest. Sytuacja komplikuje się i komplikuje, napięcie narasta i tak naprawdę to nie wiadomo dokąd by to zaszło, gdyby nie święty Mikołaj. Na koniec oczywiście spada śnieg, co w okolicach Stavanger wcale nie jest taka prosta sprawą. Tak przy okazji - miejscem akcji filmu o wdzięcznym tytule "Mongoland" są Stavanger i Jæren. Jæren było również miejscem akcji dla zdjęć do albumu o wdzięcznym tytule "Traktorland". Żeby nie było, że ta Norwegia to tak duża jest.
Akcent polski: patrz: Marko.

(foto: pozbierane z netu)

"Mongoland", 2001, reż: Arild Østin Ommundsen

w kręgu sztuki

2010-07-31T23:59:00.035+02:00

Na zupełnym luzie poszliśmy sobie połazić po mieście. W muzeum form przemysłowych trafiliśmy na wystawę mebli. "Usiądź, proszę" taki jest jej tytuł. Krzesła, fotele, sofy, kanapy. Za friko dowiedzieć się można jak mikroskopijnie niewielka jest różnica między "wygodne" i "niewygodne". Na wszystkim można usiąść i wybróbować. W ogóle można dotykać, macać, siadać, kłaść się i leżeć, bujać się, kręcić, wchodzić, schodzić, można skakać, biegać. Nie wolno tylko robić zdjęć. Wystawa czynna do 29. sierpnia.

A wieczorem w kościele świętego Olafa odbył się koncert polskiego chóru kameralnego Schola Cantorum Gedanensis. W programie między innymi pieśni Jerzego Libana z Legnicy, Wacława z Szamotuł, Andrzeja Hakenbergega, Edvarda Griega i Krzysztofa Pendereckiego. W tym samym czasie w ośleńskiej operze zaplanowany był koncert norweskiej grupy Ulver. A. wymyślił sobie, całkiem słusznie zresztą, że bilet będzie dla mnie fajnym prezentem na niedawne urodziny. Poszliśmy więc do opery.

ustalenia

2010-07-30T23:59:00.054+02:00

Wróciliśmy. W jednym kawałku. Cali i zdrowi. To był bardzo ważny wyjazd, podczas którego wyjaśniliśmy sobie mnóstwo rzeczy. Ustaliliśmy, że w Polsce nie wszystko jest tanie, a przynajmniej nie wszystko w Norwegii jest drogie. Ale o tym już było. Ustaliliśmy, że niektóre rzeczy w Polsce są bardzo tanie, co natchnęło nas myślą, że nie tyle nie należy ich kupować w Norwegii, ile może nie należy ich kupować wcale. Ustaliliśmy też, że nie będzie tak łatwo sprzedać samochodu. Przynajmniej nie za taką cenę jaką byśmy chcieli uzyskać. Że ciąża, w której jest Moja Aleksandra skończy się gdzieś w połowie lutego. Że Gutek miał dziurę w lewej dolnej piątce i że znosi borowanie. Może nie dzielnie, ale znosi. Że panie w sklepach potrafią byc bardzo miłe, a panie na poczcie nie potrafią. Że konduktorzy cały czas noszą wąsy. I mnóstwo jeszcze innych rzeczy. Aż w głowie się kręci.

Cudem dobrnęliśmy na samolot. Gutek z tego wszystkiego zamotał się i lotniskową figurę à la Papa strzelił nie po przylocie, a przed, i nie na płycie lotniska, a w hali odlotów. Nieważne, sztuka jest sztuka...

proszę nie regulować

2010-07-21T23:59:00.012+02:00

Robimy wyjazd. Wprawdzie dopiero jutro rano, ale dzisiaj jest w sumie ostatnia okazja, żeby to odnotować.

trochę propagandy

2010-07-20T23:59:00.001+02:00

No pewnie, że nie wszystko jest drogie. Na przykład, na przykład, no nie przychodzi mi teraz do głowy, ale na pewno nie wszystko.

hard as a rock

2010-07-19T23:59:00.025+02:00

Moje drugie intervju w sprawie pracy wyznaczono na 19 lipca. Zaraz potem przełożono je na któryś, bliżej niesprecyzowany dzień bliżej końca tego miesiąca. Poźniej przełożono je na 02 sierpnia. Dzisiaj przełożono je na 09 sierpnia. Zachowuję spokój. Ważne, ze coś się dzieje. W sumie początek sierpnia to bardzo dobry termin na takie sprawy - wszyscy wracają powoli z zakończonych pod koniec lipca wakacji i pełni werwy i ochoty rozpoczynają powolne rozważania na temat tego, że już niedługo trzeba będzie zacząć pracować. Z drugiej strony początek sierpnia to też okres wstępnych przygotowań do okresu bożonarodzeniowego, ale to drobnostka. Liczę w każdym razie, że jakoś damy radę.

To Moja Aleksandra to znalazła. "Dowcip roku" powiedziała. Taki śmiech przez łzy.

Kongens utsikt, znowu...

2010-07-18T23:59:00.027+02:00

To niesamowite, ale prawie równiutko rok temu też tu byliśmy. Ta powtarzalność zaczyna mnie dobijać. Powiało nudą. Co tu robić w tej Norwegii, no co robić? "Kręcimy się w kółko / Byliśmy już wszędzie / Mieliśmy gdzieś uciec / Nic z tego nie będzie..." tak to jakoś szło.

jak w życiu

2010-07-17T23:59:00.054+02:00

Zabraliśmy gości i pojechaliśmy w gości. Ponownie na Ekeberg do Ireny i Jana. Kontynuujemy wędrówkę po kuchniach świata. Dzisiaj Meksyk. "Mole poblano", tak to się chyba nazywało. Kurczak w czekoladzie z migdałami i cebulką i smażoną fasolą i chili zielonym i chili czerwonym i całą masą innych różnych rzeczy, których już, niestety, nie pamiętam. Przepis można sobie znaleźć w internecie. Albo zrobić samemu, bo tak naprawdę, to nie ma na to przepisu. A warto, bo dobre jest jak nie wiem co.
Na koniec Gutek dostał w prezencie bez absolutnie żadnej okazji swój pierwszy w życiu komputer. I to od razu IBM. Wczoraj dostał swój pokój, dzisiaj komputer, spirala zaczęła się wić.
A wieczorem zgraliśmy sobie w coś, co się nazywa "Jenga". Kila razy. Gra jest prosta. Dla każdego. Chodzi o to, żeby z góry, na wierzchu wszystko było ładnie, pięknie i elegancko, a pod spodem tak popieprzone, jak to tylko możliwe. Czyli jak w życiu. Nie wiadomo czy gracze są przeciwnikami, czy tworzą drużynę. W sumie bez znaczenia, bo - tak jak w życiu - nawet w pojedynkę można sobie nieźle pokomplikować. I nie chodzi o to, kto wygra, tylko o to, kto przegra, czyli kto pierwszy wymięknie budując tego potwora. Zauważyliśmy, że alkohol pomaga. Najpierw budować, a potem przeżyć porażkę.
No jak w życiu.

jest kolorowo

2010-07-16T23:59:00.015+02:00

Przemeblowaliśmy trochę mieszkanie. W sumie to nawet bardzo. Od dzisiaj Gustaw ma swój własny pokój. Dla nas jest cała reszta mieszkania. I kupiliśmy szklanki. Nie bezbarwne. I koc. Nie czarny. I poduszki. Też nie czarne. Takie odbicie. Pierwszy raz odkąd pamiętam. Myślałem, że bardziej będzie bolalo. Na razie jest dziwnie, ale da się żyć.

A wieczorem przyjechali do nas długo oczekiwani goście z Polski. I przywieźli mnóstwo rzeczy. Na przykład wino. Też nie czarne.

oko za oko

2010-07-15T23:59:00.060+02:00

Pojawiliśmy się w innym miejscu w sieci. Napiszemy więc o tym i my. Bo to w sumie całkiem dziwnie się wszystko stało.
Najpierw H. napisała o nas do J.
J. napisał do A(1).
A(1). napisał do E.
E. przekazała dalej do A(2).
A(2). napisała do A(3).
Chyba tak to było. I kiedy wydawało się, że wszystko dalej tak będzie się kulać i skończy się na przykład w Argentynie lub jeszcze gdzieś dalej, to A(3) wszystko popsuła i napisała do nas. Szybciutko, bo już po jakichś trzech miesiącach, zdobyłem się na odpowiedź. No i poleciało. Następny list, następny i jeszcze następny i szast prast nie minął rok i stanęliśmy twarzą w twarz. Zapraszaliśmy się nawzajem do siebie tyle razy, że w pewnym momencie zaczęło to być krępujace. Myśmy wymiękli pierwsi i pojechaliśmy. Jaki ten blog jest, taki jest, ale warto było go pisać dla tego spotkania, dlatego, żeby wszystko mogło się tak potoczyć. I żeby mogło się toczyć dalej.

Tak zupenie na marginesie - pisałem już kiedyś jaki mamy widok z okna. Pisalem też co widać z okien na Ekebergu. A w Lærdal rozwalający widok z tarasu prezentuje się tak (najpierw mocno w lewo, potem w prawo, następnie na wprost i znowu lekko w lewo):

dożywocie

2010-07-14T23:59:00.003+02:00

Z braku ciekawszych zajęć poszliśmy dzisiaj całą rodziną do centrum serwisowania pracowników zagranicznych. Nasze dotychczasowe roczne pozwolenie na pobyt w królestwie Norwegii - nikt nie wie kiedy to się stało - z wolna zaczynało tracić swoją ważność. Postanowiliśmy więc wyprzedzająco zatroszczyć się o nowe. Już po czterech godzinach oczekiwania uzyskaliśmy możliwość zaprezentowania przemiłej pani policjantce wszystkich dokumentów jakie przynieśliśmy. Niczego nie brakowało, przemiła pani policjantka nie miała zatem specjalnego wyboru i wyprodukowała nam na poczekaniu trzy pozwolenia na pobyt w Norwegii tym razem na czas nieokreślony. A zatem jeszcze jakiś czas się tu pokręcimy.

A tak poza tym, to dzisiaj połowa wikińskiego lata. W pradawnych, przedbarbarzyńskich czasach dzielono rok na dwie zaledwie pory roku - lato (rozpoczynające się 14 marca) i zimę (od 14 października). 14 lipca, dzień wyznaczający połowę cieplejszej połowy, był największym, najbardziej hucznym i najbardziej radosnym świętem. Wraz z wprowadzeniem chrześcijaństwa zostało ono zakazane.

P.S.

Odpowiadam publicznie na prywatnie zadane pytanie: autorem ostatniego zdjęcia we wpisie z 10 lipca nie jest John Fitzgerald.

power of nature

2010-07-13T23:59:00.076+02:00

Koniec wycieczki. Wróciliśmy do domu. Oslo przywitało nas z honorami. Największa i najpiękniejsza chyba burza z piorunami jaką widziałem w życiu. Kilkugodzinny spektakl, na który złożyło się - podaję za gazetą Aftenposten - w sumie ponad 11000 wyładowań atmosferycznych, z częstotliwością przekraczającą w kulminacyjnym momencie 1000 wyładowań na godzinę. Cudo. Meteorolodzy obiecują, że to jeszcze nie koniec.

Poza tym nie działo się nam dzisiaj nic specjalnego. Doskonała zatem okazja do małej reminescencji. Rzecz o sztuce patrzenia. Breiheimsenteret - centrum turystyczne i muzeum u podnóża lodowca Jostedalsbreen (pracownia: MARLOW RAMFELT A38 arkitektur og design, arkitekt prowadzący: Atle Haukås Eide). Bardzo ciekawy, urzekający wręcz obiekt. Kontynuujemy w ten sposób naszą nigdy niekończącą się dyskusję na temat roli kontekstu w architekturze i innych równie interesujących, bardzo ważnych problemów. Czasami nam się taki moduł edukacyjny załącza.

souvenir of Lærdal

2010-07-12T23:59:00.027+02:00

Podczas pierwszej naszej wizyty w Norwegii, ładnych parę lat, temu też puszczaliśmy bańki mydlane. Pobyt był wtedy krótki, przeto i bańki były małe. Teraz trochę się nam przeciągnęło, więc bańki robiliśmy większe, stosownie do okoliczności.

Późnym rankiem, który nie wiadomo jak i kiedy stał się popołudniem, poszliśmy rzucić ostatni raz okiem na centrum miasta Lærdal. Pocztówek koniec końców nie kupiliśmy i nie wysłaliśmy. Pomyśleliśmy więc o pamiątkach. W jednym z antykwariatów oferta, no cóż, z lekka oszałamiająca.

Droga z Lærdal do Oslo, jakieś 320 kilometrów, to czysta przyjemność. Rozumiemy dlaczego Norwegowie tak bardzo lubią jeździć samochodami. Tak w ogóle jeżdżenie samochodem to tutaj jeden z tych elementów, które nadają sens istnieniu. Mimo to - z żalem informuję - najprawdopodobniej przyjdzie nam rozstać się z naszym samochodem. Jest do sprzedania - w idealnym stanie, dbany, jeżdżony mało, porządnie, bez szaleństw.

Ponad 172 tys. euro zaproponował internauta za dawny samochód papieża Benedykta XVI marki Volkswagen Golf z 1999 roku. Jego obecny właściciel wystawił go na aukcję internetową z ceną wywoławczą 9999 euro. Szarego, metalicznego volkswagena Kardynał Ratzinger wstawił do salonu samochodowego w Siegen na zachodzie Niemiec, skąd sprzedano go za grosze... Nie wiem dlaczego mi się to przypomniało.

nigardsbreen

2010-07-11T23:59:00.060+02:00

Jeden z ponad 50 języków lodowca Jostedal. Jego imponującą panoramę widać już z bardzo daleka, prawie że z odległości 5 kilometrów. Swoją nazwę odziedziczył po gospodarstwie Nigard, które rozjechał na amen 250 lat temu. W ekstremalnie zimnych latach 1700-1748 posunął się ponad 3 kilometry do przodu i zeżarł wszystko, co stało mu na drodze. Od tamtego czasu zdążył cofnąć się o 4 i pół kilometra, gospodarstwa jednak nie odbudowano. Z lodowcami bowiem nigdy nic nie wiadomo. Uważany za jeden z piękniejszych, ale i niebezpieczniejszych lodowców w Norwegii. Mimo, że dozwolony dla dzieci powyżej 6. roku życia, Gustaw całkiem nieźle sobie poradził.
Moje kolejne urodziny spędziliśmy właśnie tam.

aurlandsvegen

2010-07-10T23:59:00.030+02:00

Inaczej "Snøvegen", "snowroad" lub "śnieżna droga", jak komu wygodniej, śnieg bowiem leży tu przez cały niemalże rok. 48 kilometrów długości z różnicą wysokości przekraczającą 1300 metrów. Wszystko w pakiecie - najpierw wedle fjordu, wzdłuż potoku, przez las, na płaskowyż, koło wodospadu i dalej tam, gdzie tylko skały i śnieg. Po drodze, już pod koniec, punkt widokowy Stegastein na wysokości 650 metrów nad poziomem fjordu, dalej 6 kilometrów karkołomnego zjazdu serpentyną do Aurland, potem przejazd przez 24-kilometrowy Lærdaltunnel i wystarczy. Można zjechać do domu i napić się wina.

(ostatnie foto: J.F.)*

*ostatnie w tym poście

Lærdal, cz.2

2010-07-09T23:59:00.048+02:00

Gustaw chory. Zdrowy. Chory. Znowu zdrowy. +36,6, +40, +36,6, +40 i tak na zmianę. W cyklu dobowym, a czasem to nawet 2 razy dziennie. Poza tym wszystko O.K. Mimo to poszliśmy do lekarza. "E tam, to nic takiego, normalna sprawa, dużo mamy takich teraz, paracet, dużo wody i bedzie dobrze". Mieliśmy mozliwość, wiec skosnultowaliśmy się z innym lekarzem. "Tak naprawdę to trudno coś powiedzieć. To może być nic, ale też może to być coś. Niewiadomo. Na wszelki wypadek paracet i dużo wody i może się ułoży". "Idioci" - powiedział trzeci lekarz. "Nie można tak tego lekceważyć. To mały dzieciak przecież. Jeszcze się jakieś diabelstwo z tego rozwinie. Natychmiast trzeba zacząć działać - paracet i dużo wody i to szybko!".

Uspokojeni, wyluzowani i przerażeni jednocześnie spakowaliśmy się i pojechaliśmy na wycieczkę do Lærdal. O samej miejscowości zdarzyło mi się pisać już kiedyś. Ostatnio byliśmy w Lærdal 2248 dni temu. Mimo, że miasto, zgrubsza ujmując, nadal wygląda jak porzucona scenografia do dzieci z Bullerbyn, czuć, że czas nie stoi w miejscu, czuć, że coś się jednak zmieniło. Ot choćby to, że oprócz szpitala, centrum informacyjnego, centrum dzikiego łososia i starówki, jest tam jeszcze dom, w którym mieszkają nasi znajomi.

oslo, dzień zwyczajny

2010-07-08T23:59:00.001+02:00

taki drut, a w drucie prąd

2010-07-07T23:59:00.112+02:00

Statnett to tak norweski monopolista, który zarzuca cała Norwegię jak kraj długi i szeroki i nie tylko Norwegię zresztą, niezliczoną ilością stalowych słupów i kabli niskiego, średniego i wysokiego napięcia. Każdy, kto rozglądał się trochę po tym pięknym kraju, wie, że naprawdę bardzo trudno o wycinek krajobrazu, na którym nie byłoby chociaż jednej z zabawek Statnettu. A ma być jeszcze lepiej. Dużo lepiej. W chwili obecnej przygotowywanych jest rownolegle prawie dwadzieścia nowych projektów kilkudziesięcio- ba, kilkustekilometrowych czasem linii 420 kV. Na ich budowę, w ciągu najbliższych 10 lat przeznaczonych zostanie ponad 40 miliardów norweskich koron. Wszystko po to, żeby ludzim żyło się lepiej. Wszędzie. Lecą więc linie wszędzie i rżną Norwegię jak popadnie. O konflikty zatem nietrudno. Jest tu bowiem tak, że jak nie lodowiec to park, jak nie park to rezerwat, jak nie rezerwat to strefa chroniona, jak nie strefa to zwykły kawałek ziemi, ale piękny niewymownie i tak dalej i tak dalej. Każdy nowy projekt Statnettu wzbudza dużo emocji i dyskusji, nierzadko jest przyczyną masowych protestów i demonstracji. Tak było i przy projektowaniu linii z Ofoten do Balsfjord. Zdarzyło się, że na bez mała 180-kilometrowym odcinku linii pojawił się problem. Heia - jedno ze świętych miejsc Samów. Dawne tradycyjne obozowisko jest dzisiaj ważnym punktem na kulturalnej mapie regionu, znajduje się tu centrum informacji turystycznej, sklepy z tradycyjnymi samskimi wyrobami, jest tu również zajazd dający podróżującym możliwość odpoczynku lub stanowiący doskonałą bazę wypadową dla tych, co chcą powłóczyć się po okolicy. Raz do roku organizowany jest tu największy samski festiwal, gromadzący nawet do 5000 widzów. A w środku tego wszystkiego stoi czterdziestometrowy słup. Na razie jeden, ale wkrótce mają być dwa. A słupy piękne nie są, wiadomo. Przedstawiciele gminy (powiatu), organizacji samskich, Statnettu no i - last but not least - architekci siedli więc by radzić co z tym zrobić. I urodził się pomysł konkursu na słup (słupy), tak by powstało coś, co zadowoli wszystkich. Słupy mają być piękne, tanie, logiczne, wykonalne, samskie, statnettowe i w ogóle. Na konkurs wpłynęły 54 propozycje. Od kilku dni możemy podziwiać je wszystkie na stronie internetowej organizatora. Oto kilka z nich. No nie mogłem się opanować.

P.S.

Wiadomość z ostatniej chwili. Rząd nie ugiął się przed protestującymi. Budowa linii z Sima do Samnanger nie zostanie wstrzymana. 100 kilometrów linii 420 kV przetnie Hardanger.

chemia

2010-07-06T23:59:00.044+02:00

Dwie reakcje. Pierwsza dosyć osobliwa. Jedna pracownia, do której zwróciłem się ze standartowym zapytaniem i do której osobiście zaniosłem całą masę różnych bardzo ciekawych rzeczy do oglądania, odesłała mi pocztą wszystko. 100%. Nie tylko moje piękne portfolio, które faktycznie mogli sobie pomyśleć, że będę mógł jeszcze potrzebować, ale rownież CV i podanie, którego na pewno nie będę juz potrzebował, bo zaadresowane było przecież do nich. W sumie nawet więcej niż 100% odesłali, bo dorzucili jeszcze karteczkę z odręcznie skreślonymi kilkoma słowami, że - wiadomo - nie, że dziękują, że życzą powodzenia i tak dalej. Znaczy się, że reakcja negatywna.

Druga reakcja trochę inna. Zwrócili się do mnie z pracowni, w której byłem na intervju. Że oni, znaczy się ci odpowiedzialni za rekrutację, to już wszystko ze swej strony zrobili, że nie mogą nic więcej i że teraz to trzeba poczekać na samego szefa, bo tylko on sprawdzić może czy "jest chemia". A szef jest gdzieś daleko na żaglach i trzeba poczekać. Czekamy więc. Nie wiedząc, co to wszystko znaczy, czekamy.

perły z chlewika, cz.3 - 64 fotojournalister

2010-07-05T23:59:00.078+02:00

Wszystko zaczęło się w 1995 roku w Fredrikstad, gdzie przy tamtejszym Instytucie Dziennikarstwa założono Studium Fotografii Prasowej. Studium od początku cieszyło się ogromnym zainteresowaniem, w związku z czym, po kilku latach, zdecydowano się podnieść jakość kształcenia do poziomu uniwersyteckiego. Szkołę w Fredrikstad zlikwidowano, tworząc jednocześnie Wydział Fotografii Prasowej na Uniwersytecie w Oslo.

W 2005 roku ukazało się wydawnictwo podsumowujące pierwsze dziesięć lat kształcenia i prezentujące dorobek 64 absolwentów. Fotografie z całego świata, na szczęście jednak i ku mojej radości w zdecydowanej wiekszości - z Norwegii. Ponownie możnaby zastanawiać się dlaczego to, co pokazują i na czym skupiają się młodzi fotoreporterzy, tak bardzo odbiega od obiegowej opinii na temat tego kraju. Lub może inaczej - dlaczego tak chętnie tworzone i propagowane mity nijak się mają do rzeczywistości.
Całość została starannie zredagowana przez zespół, w którego skład weszli: Espen Røst, Ellen Lande Gossner, Bjørn Djupvik, Kristin Svorte oraz - znany nam skąd inąd - Knut Egil Wang.

(foto w kolejności: Bjørn Harry Schønhaug, Knut Mathias Rekve, Ingun Mæhlum, Øyvind Sætre, Espen S. Hoen, Øyvind Elvsborg, Kristin Svorte, Robert Bråthen, Arash A. Nejad, Andrea Gjestvang, Kristian Jacobsen, Bjørn Djupvik, Bent Are Iversen).

I znowu - w stanie absolutnie nienaruszonym, zupełnie nowiutką i pachnącą, nigdy nie czytaną i nie oglądaną - znalazłem tę książkę na jednym z tutejszych targowisk rzeczy starych i zbytecznych. Cena: 20 NOK.

życie to nie film

2010-07-04T23:59:00.078+02:00

W filmach to tak zawsze jest, że grupa ludzi jedzie gdzieś w jakieś miejsce, hen, na końcu świata, gdzie nie działają telefony komórkowe (no i dobrze, bo spokój przynajmniej będzie), gdzie ma być fajnie, zabawa, luz i w ogóle sympatycznie. No, ale tak się oczywiście nie dzieje. Już bowiem od samego początku, na co oczywiście nikt nie zwraca uwagi, coś zaczyna się pieprzyć, coś idzie nie tak i z każdą chwilą coraz bardziej wyczuwalne jest wiszące w powietrzu zło. I z nikąd pojawia się nagle jakiś miejscowy, który opowiada dziwną historię i ostrzega, ale na którego nikt w swojej głupocie nie zwraca uwagi. No a potem wiadomo, ktoś oddala się na chwilę, że niby tylko siusiu i już nie wraca. Ktoś zaniepokojony idzie szukać i też nie wraca. Zaczyna się nerwówa, giną kolejni uczestnicy wyprawy, zło zbiera żniwo, krew się leje, nie ma happyendu. Tak jest w filmach.

A w życiu? Przyjechaliśmy na camping, który - tak jak trzeba - zdawał się być zapomniany przez boga i ludzi. Dobrze. W recepcji żywego ducha. Oprócz nas żadnych gości, sami tylko Białorusini, którzy tu właśnie zamieszkali na cały okres wykonywanych przez siebie prac sezonowych i którzy patrzyli na nas tak, że ciarki szły po plecach. Bardzo dobrze. Koło północy pojawił się też i miejscowy. Cudownie. I wstawił nam gadkę o tym, że jest kapitanem na jakimś dziwnym okręcie i że pływał po morzach i oceanach i że dziwnie wyglądamy i dziwnie nam z oczu patrzy, a zwłaszcza mi. No fantastycznie. I również, tak jak trzeba, zaczęliśmy się w podgrupach oddalać od reszty i specjalnie łazić w takie miejsca, że jakby się coś stało, to nikt nas by nigdy w życiu nie znalazł. Do wpół do drugiej tak się oddalaliśmy. I co? I nic oczywiście. Wszyscy przeżyli. A telefony działały przez cały czas. Życie to nie film, niestety.

Rozczarowni pojachaliśmy pozwiedzać - Åsgårdstrand i festiwal wikiński w Borre. Nuda.

A tak poza tym, to dzisiaj święto narodowe - miłościwie nam panująca Jej Królewska Mość Królowa Sonja obchodziła dzisiaj kolejne urodziny.

(foto: Cathrine Wessel)

verdens ende

2010-07-03T23:59:00.001+02:00

w oczekiwaniu na łut

2010-07-02T23:59:00.002+02:00

Znowu piątek. W kwestii najbardziej palących kwestii - cisza. Nie liczyłem, że do piątku cokolwiek się wyjaśni więc spoko. Zasięgnąłem tymczasem tu i ówdzie języka, dokonałem stosownych konsultacji, poprosiłem o radę, opinię i tak dalej i okazuje się, że oprócz całkiem niekorzystnie wykonanego portfolio również CV i podanie nie napisane były tak jak napisane być powinny. Tak więc mam pewnego rodzaju jasność, co paradoksalnie działa uspokajająco. Pozostaje liczyć na szczęście. Mówi się, że jak na kogoś narobi ptak, to to podobno dobrze wróży. Poszliśmy dzisiaj z Gustawem do sklepu i jak wracaliśmy to ptak nasrał nam na pizzę. Znaczy się, na karton od pizzy. Mam nadzieję, że to też się liczy.

ormemåned

2010-07-01T23:59:00.062+02:00

Zaczął się nam lipiec. W pradawnych, wikińskich, przedbarbarzyńskich czasach nazywano ten miesiąc "ormemåned", jako że to właśnie wtedy kraj oblega robactwo - wszystkie robale, glizdy i takie tam paskudztwa odrywają się na chwilę od tego czym się na codzień zajmują, wyłażą ze swoich nor i przemieszczają w inne miejsca by przez krótką chwilę powygrzewać się na słońcu, po czym wracają do roboty. Dla ludzi był wtedy lipiec czasem najcięższej, najbardziej wytężonej pracy, od świtu do zmierzchu, jak dzień długi. "Høymåned" wtedy mawiano - czas żniw, czas sianokosów. Miła to sercu była praca, ale jednocześnie znojna i żmudna. Była jednak dla ludzi wszystkim, była drogą, celem, sensem istnienia. Tak było kiedyś.
Wraz z chrześcijaństwem pojawiła się w Norwegii w pakiecie nowa nazwa dla lipca - "juli", ku czci najwyższego kapłana, konsula, imperatora i pater patriae - ojca ojczyzny - Juliusza Cezara. Zmieniła się nazwa, zmieniły się zwyczaje. Ludzie z czasem zaczęli pracować mniej i mniej, a potem jeszcze mniej. W chwili obecnej w Norwegii w lipcu nie pracuje prawie nikt. Norwegowie odrywają się od tego czym się na codzień zajmują, wyłażą ze swoich nor i przemieszczają w inne miejsca by przez krótką chwilę powygrzewać się na słońcu, po czym wracają do roboty. Ale to dopiero w sierpniu.

dialog

2010-06-30T23:59:00.024+02:00

Już od samego rana coś na podniesienie ciśnienia. Krótko po dziewiątej telefon w sprawie dzisiejszego intervju. Że przepraszają, że przykro im bardzo, że wszystko poszło wczoraj za szybko, tak nerwowo było i chaotycznie i w ogóle, no i że proszą o przełożenie spotkania. To znaczy spotkanie jest aktualne dzisiaj, tyle że o 13:30 i w związku z tym pytanie czy mi to pasuje. Powiedziałem, że jak najbardziej, jestem bowiem bardzo w takich kwestiach elastyczny, a zdolność błyskawicznego dostosowywania się do zmieniających sie warunków to przecież moja podstawowa cecha. No więc radość wielka, jesteśmy umówieni. To, że wcześniej byliśmy umówieni na 13:30 nie wydaje się mieć naprawdę większego znaczenia. Warto rozmawiać.

Spotkanie odbyło się. I nie wiem nic. No może nie do końca. Jeżeli ktoś jest zainteresowany tym jak nie powinno się układać portfolio, to zapraszam na konultacje. Obiecali, że rozstrzygnięcie będzie "wkrótce". Bardzo mnie to podekscytowało.

Moje podekscytowanie trwało do momentu powrotu do domu, gdzie znalazłem list z drugiej pracowni, tej, która tak bardzo, bardzo się śpieszyła i która również obiecała odpowiedź "wkrótce". No więc tydzień 34., czyli dwudziesty któryś tam sierpnia, to dla nich właśnie jest "wkrótce". Ale i tak nie jest źle. Ba, jest dobrze, bardzo dobrze nawet. Mogli przecież napisać, że nie, że dziękują. Krócej, szybciej, łatwiej. A oni tu proszą o wyrozumiałość, o cierpliwość i chyba nawet, nie pamiętam dokładnie, chyba nawet przepraszają. No wzruszyłem się normalnie. Co się porobiło... Coś się chyba zaczyna dziać.

Trzecim listem, który przyszedł, w którym napisali, że nie i że dziękują, nie zawracam sobie zbytnio glowy. To przecież zaledwie 33 % dzisiejszych odpowiedzi, a więc zdecydowana mniejszość. Od razu do kosza i tyle.

Czekamy na to, co zdarzy się wkrótce.

P.S.

Nie będzie zdjęcia, bo oszczędzam matrycę.

ucieczka z tropiku

2010-06-29T23:59:00.009+02:00

Pozostajemy w kręgu architketury. Zakończyliśmy - już sam nie wiem - wymyślanie, projektowanie, szkicowanie, produkowanie, nie ważne, zakończyliśmy w każdym razie naszą pracę nad takim jednym dość dziwnym domem w Tajlandii.

Nie zdążyłem jeszcze rozsiąść się wygodnie w fotelu i nacieszyć dziełem a tu niespodziewanie dostałem telefon - zaproszenie na intervju w sprawie pracy. Na jutro. Już tu, w Oslo.

people meet in architecture

2010-06-28T23:59:00.050+02:00

Wiemy już kto będzie reprezentował Norwegię na tegorocznym "Biennale Architettura" w Wenecji. Norweskie muzeum narodowe jako reprezentantów wybrało następujące obiekty:

punkty widokowe w Valldal i w Norddal (Jensen & Skodvin Arkitektkontor),

Amfiteatr w Smøla (Askim/Lantto Arkitekter AS),

dach Opery w Oslo (Snøhetta),

miejsce spotkań przy ognisku dla przedszkola w Trondheim (Haugen/Zohar),

oraz Geopark na Kjerringholmen w Stavanger (Helen & Hard)

(foto 1-4,7-10: pozbierane z netu)
Biennale Architettura, największa architektoniczna wystawa świata, rozpoczyna się 29. sierpnia i potrwa do 21. listopada. Ogółem pokazane będą prace z 56 krajów. Projekty norweskie prezentowane będą we wspólnym pawilonie, razem z projektami ze Szwecji i Finlandii.

pi(ł)knik

2010-06-27T23:59:00.004+02:00

Do upadłego graliśmy z Gustawem w piłkę. No bo w co innego mogłem z nim grać w taki dzień, no w co?
A wieczorem przyszli do nas nasi Niemcy. No i o czym my mieliśmy dzisiaj z nimi rozmawiać, no o czym? O to, czy Niemcy czy Argentyna w następnej rundzie, to się prawie z Moją Aleksandrą pobili. Oby do soboty.

Vestkanttorvet po raz kolejny

2010-06-26T23:59:00.003+02:00

Jeżeli chodzi o błogie, beztroskie i szczęśliwe dzieciństwo to właśnie tędy, to tylko tutaj.

fredagpils w Elm Street

2010-06-25T23:59:00.004+02:00

Bulletsize, Imbalance i Open Cascet Terror.

jansok

2010-06-24T23:59:00.099+02:00

Dzień świętego Jana Chrzciciela. "Sankthans", bo po duńsku to on właśnie święty Hans się nazywał. Zdążyliśmy się już przyzwyczaić, że samo święto oraz jego powód, nie wzbudzają dzisiaj tylu emocji, co kulturalno - obyczajowa otoczka z nimi związana. Wieczór poprzedzający sankthans -"sankthansaften" - to najważniejsze święto lata. Tańce, śpiewy, wianki z mleczy, kaszka na śmietanie, która nie wiadomo jak i kiedy przedzierzgnęła się się żarcie z grilla, no i najważniejsze - ognisko. Wielkie, jak największe, do samego nieba. Palenie ognia chronić ma przed złymi mocami - zwyczaj kilkaset lat temu uznany został przez chrześcijan za pogański i zakazany, stąd więc - miedzy innymi - taka jego duża popularność w Norwegii. Rozpalać należy w tradycyjny sposób - pocierając o siebie dwa patyczki, używając soczewki, etc. - tylko bowiem tak rozpalony ogień przynieść może szczęście. Na szczycie drewnianej konstrukcji umieścić trzeba lalkę - kukła szczeźnie w płomieniach jak to wszystko, co chcemy żeby szczezło. Wokół ognia się tańczy, przez ogień się skacze, ze wzgórz stacza się płonące obręcze, na wodę spuszcza się płonące łodzie...

No więc dzisiaj - jeden dzień później wprawdzie, ale co tam, jak na zamówienie - u sąsiadów pożar.

Tradycja to tradycja. Siła przemożna. "Narody, które tracą pamięć, tracą życie", jak mawiał marszałek Foch, patron jednej z głównych ulic w Bydgoszczy, by w ten sprytny sposób nawiązać do wpisu z wczoraj.

żeby nie było

2010-06-23T23:59:00.001+02:00

że ta Polska to taka wyjątkowa jest. No nie jest.

lato znowu zaskoczyło sportowców

2010-06-22T23:59:00.002+02:00

przegięcie

2010-06-21T23:59:00.009+02:00

Za nami najdłuższy dzień w roku. 18 godzin 50 minut i 33 sekundy światła. Słońce wstało w Oslo o 3:54 i zaszło o 22:44. Od dzisiaj z górki. I dobrze. Nie możemy się już doczekać chwil, kiedy skończą się problemy z usypianiem Gustawa, kiedy nie trzeba będzie się zaciemniać, kiedy będzie można w końcu zapalić świece, połazić sobie po zmroku i w ogóle. Zgodnie z tradycją na pół roku zawieszamy komunikaty na temat różnic w dlugości następujących po sobie dni.
A tak było dzisiaj na Frogner na kilka minut przed północą:

A Gutek całkiem już zdrowy tymczasem.

anybody who rides...

2010-06-20T23:59:00.004+02:00

Odwiedzili nas znajomi, co to po kilku dniach nieobecności właśnie wrócili z ojczyzny. W ramach podarunku ofiarowali mi karty do gry. Muszę poważnie zastanowić się nad zmianą wizerunku.

A tak poza tym, to naprawił się rower. Na naszą trójeczkę mamy teraz cztery rowery i jedną hulajnogę. Powoli, powoli zbliżamy się w tej kwestii do oślenskiej średniej. Wszystkim, którzy w taki czy inny sposób przejęli się problemem łatania dziur, dziekuję za rady, kpiny, pomysły i w ogóle za wszystko. Nic nie zostanie zapomniane.

Pierwsze próby za nami, można jeździć. Gary Fisher powiedział kiedyś, że każdy, kto jeździ na rowerze jest jego przyjacielem. Zdaje się, że gościa rozumiem.

perły z chlewika, cz.2 - victor dimola

2010-06-19T23:59:00.064+02:00

Victor Dimola jest Argentyńczykiem. Jako fotoreporter zaczynał w Noticias Argentinas, w 1990 zdecydował się jednak opuścić swój piękny kraj i zamieszkać w Norwegii. Przez lata pracował jako wolny strzelec, dorabiając się, razem z Uną Thoersen, nagrody "Frilanspris 1994". Jest bardzo aktywnym fotografem, autorem mnóstwa wystaw indywidualnych.

Thorvald Steen to uznana postać w dziedzinie literatury - tak zwanej - pięknej. Jest autorem nowel i tłumaczonych na wiele języków powieści ("Don Carlos", "Giovanni", "Konstantinopel").

Razem (Dimola - fotografie, Steen - teksty) stworzyli przepiękny album "Under sol og måne" ("Pod słońcem i księżycem"). W podtytule: "Obraz pracy w Norwegii". We wstępie czytamy: "Przez cały czas, 24 godziny na dobę, ktoś, gdzieś dla nas pracuje. Zdjęcia w niniejszej książce pokazują i opisują ludzi w ich miejscach pracy. Po części - by oddać im hołd, po części - by opowiedzieć o samej pracy, jako takiej. Dlatego żadne ze zdjęć nie jest ustawiane, nikt tu nie pozuje, nikt nie uśmiecha się na życzenie fotografa. /.../ Przez cały czas ktoś pracuje. Kim są ci ludzie? Czym się zajmują?".

Autorzy pełnymi garściami czerpią z przebogatej tradycji podobnych reżimowych wydawnictw propagandowych. Nie widziałem wielu tego typu publikacji radzieckich czy kubańskich, przekonany jednak jestem, że album Dimoli w niczym im nie ustępuje. Fotograf definiuje najważniejsze, najbardziej strategiczne gałęzie norweskiej gospodarki oraz sprawnie i przekonywująco buduje należny pomnik ich przedstawicielom. Oto rdzeń, podwalina, sól ziemi. Oto zdrowy norweski kręgosłup. Wzór do naśladowania. Jednocześnie ostrzeżenie, wyrzut sumienia dla leniów i nierobów, dla rozleniwionych i przeintelektualizowanych mieszczuchów. Próba rzucenia nowego swiatła na odwieczny konflikt "my kontra oni". To również moralny drogowskaz. Praktyczny poradnik dla wszystkich szukających swojego miejsca na norweskim rynku pracy. To zaklęta w czarnobiałe fotografie norweska konstytucja, swą przemożną siłą zmuszająca do tego, by pewne sprawy przemyśleć jeszcze raz.

(foto: Victor Dimola)

Ponad 120 stron, ponad 100 zdjęć, na stupięćdziesięciogramowym papierze PROFI SILK. Absolutnie cudowne wydawnictwo. W doskonałym stanie. Znalazłem je porzucone na targowisku staroci i rzeczy nikomu niepotrzebnych. Cena: 10 NOK.

No comments.

wielkie otwarcie

2010-06-18T23:59:00.054+02:00

Jakiś czas temu, u Mojej Aleksandry na kursie odbyły się wybory na gospodarza klasy. Moja Aleksandra przytomnie nie dała się wrobić. Posadkę zgarnął jedyny w grupie Niemiec, co dla nikogo chyba nie było zaskoczeniem, bo oni to na takie fuchy nigdy chętniej przecież. Pierwszą uchwałą nowo wybranych władz było usankcjonowanie piątku, a właściwie piątkowej imprezy kończącej jakże znojny tydzień. Jest bowiem w Norwegii - nie tyle może ustawowo ile obyczajowo - przyjęte, że jest piątek dniem wolnym od pracy. Przychodzi się trochę tylko pokręcić, trochę też, nie za dużo pogadać o tym i owym i wcześniej się kończy, bo albo wyjazd na hytte i korki trzeba ominąć, albo piwko wspólne, albo impreza właśnie, ale to tylko tam, gdzie przez piwko mogłyby być kłopoty.
Dzisiaj wypadło na Moją Aleksandrę. I że niby coś po polsku miało być. Były więc klasyczne norweski bułki drożdżowe, własnoręcznie lepione ale za to z polskimi powidłami i konfiturami. Przed Mojej Aleksandry znajomymi otworzyły się nowe horyzonty.

stan wyjątkowy

2010-06-17T23:59:00.009+02:00

Gutka ni stąd ni zowąd znowu sieknęło. Bełkotanie, wysoka temperatura, gnuśność, co to jej tata tak bardzo nie lubi, bek bezsensowny i nieuzasadniony oraz wszystko inne, jak zwykle. Pisałem już kiedyś, że zimną krew zachowujemy sobie na coś innego, poszliśmy więc do lekarza. I tu niespodzianka. Oględziny pobieżne, zaraz potem dokładniejsze, mars na czole, skierowanie do laboratorium, wyniki, jeszcze raz oględziny... Jednym słowem chyba niedobrze. W efekcie aż dwa dni zwolnienia z przedszkola! Szok! Pani doktor żwawo wzięła się do roboty. Myślała, myślała i wymyśliła. Jako środek zaradczy - woda. Dużo wody. I tyle. Plus ewentualnie paracet. Ewentualnie. Tutaj zatem norma.

Z laborantką zawarł Gustaw braterstwo krwi.

W ramach podarunku pieczętującego nowo zawartą przyjaźń dostał się Gutkowi piękny, plastikowy, chiński helikopter. Taki z mechanizmem. Na sznurku. Nie poszedł zatem Gustaw do przedszkola. Poszedł spać.

A ja nie poszedłem do pracy. Wziąłem robotę do domu. W sumie całkiem to miłe.

po sezonie

2010-06-16T23:59:00.023+02:00

Ola ma, chciałem i ja. Rozpocząłem przygotowania do sezonu. Zaszła konieczność wymiany jednej (1) dętki i dwóch (2) opon. Wpadłem na pomysł zakupu. Złożono mi w tym zakresie czterocyfrową propozycję. To oraz świadomość, że gdybym dorzucił do tego równowartość kawy ze sklepu na rogu, to mógłbym mieć cały nowy rower z dwoma dętkami i dwoma oponami, spowodowało, że zakończyłem przygotowania do sezonu.

sommerfest

2010-06-15T23:59:00.044+02:00

ŚWIĘTO LATA W PRZEDSZKOLU.

Piknik we Frognerparku

Dla dzieci, rodziców, etc. i personelu we Frognerparku

(od bramy głównej na lewo za mostem).

Wtorek 15. czerwca.

Zaczynamy o 15.30 - kończymy o 17.30.

Dzieci występują o 16.00.

Personel wyrusza z dziećmi z przedszkola o 15.00.

Rodziny w swoim piknikowym koszu przynoszą to, co chcą.

Pamiętać o czymś na czym można usiąść!
Rodzice są odpowiedzialni za dzieci podczas pikniku.

Jak będzie padać, to nie będzie pikniku.

...

Uwielbiam ten sposób, w jaki oni do nas piszą. Na szczęście nie padało.

Zgodnie z planem, o 16:00 zaśpiewały dzieci. Gustaw ciągle nie śpiewa.

Na zakończenie zagrałem z dziećmi w piłkę. Niejako w ramach kontynuacji mojej przygody z norweskimi pracowniami projektowymi, dałem się skopać.

workflow

2010-06-14T23:59:00.062+02:00

Ogłoszenie nr 1:

Architekta, z doświadczeniem, do pracy przyjmę. Podania w formie pisemnej składać jak najszybciej! Zatrudnienie - od zaraz!

Idę.

- Przychodzę - mówię - z dokumentami...

- Z jakimi dokumentami?

- No, w związku z ogłoszeniem.

- Jakim ogłoszeniem??

- Tym ze strony internetowej

- Matko jedyna, z jakiej strony internetowej??

- O, tej tutaj - pokazuję.

- No tak, faktycznie... Ale jaja... No dobrze, dobrze, no niech pan to zostawi, no nie wiem... tak, niech pan to zostawi.

- A ewentualnie kiedy mógłbym zadzwonić?

- Zadzwonić? A tak, no nie wiem, poźniej może?

Ogłoszenie 2:

Architekta, z doświadczeniem, do pracy przyjmę. Podania w formie pisemnej składać do poniedziałku! Zatrudnienie - od zaraz!

Idę.

- Przyniosłem dokumenty w związku z ogloszeniem.

- Z jakim ogłoszeniem?

- Tym ze strony internetowej. Do dzisiaj jest termin.

- Jaki termin??

- Składania dokumentów.

- Tych w związku z ogłoszeniem?

- Tak, podobno to pilne. Kiedy mogłbym zdzwonić się czegoś dowiedzieć?

- Wie pan, w sierpniu. Tak na początku, albo nie, lepiej w połowie.

Ogłoszenie 3:

Architekta natychmiast zatrudnię. Podania pisemnie skladać jak najszybciej!

Idę i składam na ręce pani, która już na wstępie mówi, że nie wie o co chodzi i że ona tylko przyjmie, przekaże gdzie trzeba, do widzenia! Przychodzę po tygodniu. Spotykam się z "Odpowiedzialnym".

- Wie, pan, jakiś czas temu złożyłem, i chciałbym się teraz dowiedzieć...

- ?

- No czy może już coś wiadomo?

- Nie.

- A wiadomo kiedy będzie wiadomo?

- Nie.

- No bo że to niby się pali, że szybko, że od razu, więc od kiedy, planujecie...

- Nie wiadomo.

- No dobrze, to czy mógłbym, ewentualnie, coś jeszcze z moje strony, gdyby , wie pan, trzeba było...

- Nie.

- No O.K., to by było na tyle.

- No tak.

I na razie mi wystarczy.

tunnelløpet 2010

2010-06-13T23:59:00.011+02:00

(foto: organizator)
I po zawodach. Najpierw rozgrzewka na placu kontenerowym. Prawie 1000 osób - przysiady, podskoki, rozciąganie. A później bieg. Zgodnie z obietnicą było zabawnie. Nikt nie obiecywał, że asfalt będzie na całym dystansie. Nikt nie obiecywał, że tunele będą skończone. I że będzie w nich jasno. I że nie będzie w nich maszyn budowlanych. Nikt z uczestników tego nie wiedział, więc wszyscy mieli równe szanse. Zresztą nikt nie ma pretensji. Zdecydowana większość bezkolizyjnie minęła przeszkody i chyba raczej wszyscy dotarli w końcu do celu. A to przecież najważniejsze.

Tylko w Norwegii, panie, takie rzeczy...

(foto: Aleksandra)

na tyłach

2010-06-12T23:59:00.058+02:00

Jutro wielki bieg. Start przy Operze. Później wzdłuż Havneveien, do Grønlikaien, gdzie skręcić trzeba we wjazd do tunelu. Biegniemy do końca tunelu i zawracamy. Jak wybiegamy z tunelu to przebiegamy przez nowe rondo i wbiegamy do drugiego tunelu (Grønliatunnelen). Przebiegamy cały tunel, biegniemy chwilę na świeżym powietrzu (Mosseveien) po to, by wbiec ponownie do tunelu umożliwiającego dotarcie do Havneveien. Wybiegamy i dalej już normalnie, ulicą do opery. Koniec. W sumie 10 kilometrów, z czego ponad 3 kilometry pod ziemią i pod Oslofjordem. Organizatorzy gwarantują niezły ubaw.
A dzisiaj było rozdawanie numerów startowych. W liście napisali: "za operą". Poszliśmy więc z Gutkiem "za operę". O ile opera z przodu jest ładna, o tyle z tyłu jest interesująca. W sumie całe to miejsce jest interesujące. Tak blisko niby centrum, a tak zupełnie inaczej. Inny świat, inni ludzie, nieco inne klimaty. Świat, który dużo wymaga, ale który daje też wszystko, czego trzeba.

wieczór kinomana, cz.7

2010-06-11T23:59:00.070+02:00

Ella ma 75 lat i mieszka samotnie gdzieś na dalekiej północy Norwegii.

Mała dziewczynka spaceruje po plaży.

Ella to kawał naprawdę wrednego babsztyla. Ella wszystkm robi na złość. Jej ulubionym zajęciem jest doprowadzanie do załamania nerwowego kolejnych przyznawanych jej przez państwo opiekunek. Prowadzi w tym celu specjalny kalendarz, gdzie skrzętnie notuje daty i imiona ofiar.

Mała dziewczynka zbiera kwiatki.

Ella zdecydowanie nadużywa alkoholu. Dręczą ją koszmary i wtedy pije. Alkohol kupuje od rosyjskich przyjaciół. Płaci wszystkim co ma. Nawet seksem. Niestety.

Mała dziewczynka wygrzewa się na słońcu.

Ella dostaje nową opiekunkę. Wdraża standardową procedurę. Procedura nie działa. Opiekunka zdaje się ignorować Ellę. Ellę trafia szlag.

Mała dziewczynka obserwuje bombowce.

Ella wdraża plan "B". Idzie na całość. Opiekunka w końcu reaguje. Okazuje się, że jest rosjanką. To rozjusza Ellę jeszcze bardziej.

Mała dziewczynka spotyka na plaży żołnierzy.

Następuje próba sił między Ellą i opiekunką. Jedynym zdaniem, które obie znają po norwesku jest "nie rozumiem". Porozumienie nie wydaje się raczej możliwe.

Żołnierze gwałcą małą dziewczynkę.
Do Elli przyjeżdża jeden z jej znajomych.

W tym momencie w filmie następuje "boom". Następuje bieg zdarzeń, który powoduje, że wszystko się rozprzęga. Ella niszczy kalendarz. I wszystko się zmienia.
Akcent polski: brak

(foto: pozbierane z netu)

"Ella", 2010, reż: Hanne Larsen

z cyklu "na naszej ulicy"

2010-06-10T23:59:00.001+02:00

król strzelców, czyli pięć minut z życia przygłuchego parkingowego. 3:0

midt om natten

2010-06-09T23:59:00.053+02:00

A co by było gdyby tak bliźnięta Bruce Springsteen i Bob Dylan były jednym dzieckiem? I co by było gdyby to dziecko urodziło się w Kopenhadze? No więc byłby to Kim Larsen właśnie. Kim Larsen jest nauczycielem. Jak mi się jednak zdaje nigdy nikogo niczego nie nauczył. Zamiast tego grał na gitarze. Całe życie. No może prawie całe. Zaczął ponad 40 lat temu zakładając grupę "Gasoline" - największe i najbardziej znaczące jak do tej pory osiągnięcie duńskiego przemysłu rozrywkowego. Czy ktoś zna grupę "Gasoline"? Nie ma się co matwić. Ja też nie. "Gasoline" grało prawie 10 lat. Później były kolejne projekty: "Larsen og Co", "Starfuckers" przemianowana nie wiedzieć czemu na "Sylvesters Jukebox", "Kim Larsen & Bellami", "Bell*Star" i obecnie: "Kim Larsen & Kjukken". W sumie ponad 3 000 000 sprzedanych płyt. Wychodzi zatem, że każdemu Duńczykowi zdołał Kim wcisnąć prawie dwie swoje płyty (!). Piszę "Duńczykowi" bo poza Danią oddziaływanie duńskiego przemysłu rozrywkowego jest oczywiście, delikatnie rzecz ujmując, raczej umiarkowane. Nieprzeciętny talent, niewyczerpana kreatywność muzyczna w połączeniu z aktywną działalnością polityczną spowodowały, że stał się Kim Larsen czymś na kształt duńskiej ikony.

Dzisiaj zagrał piękny koncert w Oslo.

w paseczki i w krateczkę

2010-06-08T23:59:00.017+02:00

Niecałe 14 tysięcy zdjęć. Niecałe półtora roku. Tyle wytrzytmuje matryca niezniszczalnego podobno canona G9. Mało. Rozczarowująco mało, żesz k.......

W mieście tymczasem lato w pełni, a ja nie mam kapelusika. Czuję się fatalnie. Tak obco.

umarł król, niech żyje król!

2010-06-07T23:59:00.045+02:00

Dzisiaj święto - równo 105 lat temu zebrali się w końcu Norwegowie w sobie i podziękowali miłościwie im wtedy panującemu królowi szwedzkiemu Oscarowi II-emu za współpracę.

Królowi zrobiło się przykro, bo nikt nie lubi kiedy takie coś mu się przydarza. Wiemy jak to boli klucze takie zgubić na przykład, a co dopiero kraj?! No przykro. Zwłaszcza, że spodziewano się przecież, że prędzej czy później to się stanie, mogło więc zdarzyć się poprzednikowi, albo jeszcze lepiej - następcy. Wśród historyków, zwłaszcza tych "kontynentalnych", przyjęło się uważać norweskie wystąpienie jako akt brawurowy, heroiczny i dalece, przede wszystkim, ryzykowny. Że niby zapachniało wojną i w powietrzu wisiała grożba bezpardonowego i krwawego tłumienia narodowo - wyzwoleńczych dążeń, tak jak to jest w zwyczaju na południowych brzegach Bałtyku. Nie trzeba być jednak specjalistą w stosunkach skandynawskich by wiedzieć, że wszystko to bujda na resorach. Wystarczy choćby wspomnieć, że sklecenie dwuzdaniowego oświadczenia o wypowiedzeniu Unii szwedzko - norweskiej zajęło Norwegom 91 lat. Szwedzi, nie tak odlegli przecież temperamentem od swych sąsiadów, po otrzymaniu listu najpierw zaczęli go czytać, potem myśleć i rozważać zbrojne wystapienie. W Norwegii tymczasem żywo dyskutowano i rozważano kwestie ewentualnej obrony. Ostrożnie założyć możemy, że do dnia dzisiejszego wojna pewnie by wybuchła, gdyby nie fakt, że po drodze ktoś się z kimś dogadał i wszelkich działań zaniechano. Od 105 lat jest zatem Norwegia niepodległym, spokojnym i szczęśliwym krajem, którego jedyną troską jest to, aby się to nigdy nie skończyło.

Nie ma zatem złego króla szwedzkiego, jest dobry król norweski, na ulicach jednak niepodzielnie króluje football. I przez następny miesiąc nic tego nie zmieni.

zapach luksusu

2010-06-06T23:59:00.007+02:00

No, może zapaszek. Okazuje się, że w Oslo nie tylko na Frogner jest ładnie. I nie tylko na Frogner jest drogo. Poszwendaliśmy się dzisiaj po Kampen i Vålerendze. Tak trochę też w ramach wprowadzania się w klimaty footballowe.

fajny dzień

2010-06-05T23:59:00.093+02:00

Na początek ekologiczny festiwal dla dzieci we Frognerparku. O właściwym, zdrowym jedzeniu, o żarówkach, o jedzeniu, o prysznicu zamiast wanny, o segregacji śmieci, o jedzeniu, efekcie cieplarnianym, topniejącej Grenlandii, rosnącym poziomie wód i o jedzeniu. Przy muzyce. I całej kupie rozrywek. I wesoło trzaskających grillach. I zapachu, że rozum odbiera.

A w mieście tymczasem festiwal griegowski. Wielcy uznani mistrzowie i nikomu nie znani malutcy uczniowie. Przez osiem dni tak będą grać.

I "Oslo miljøfestival" z okazji światowego dnia ochrony środowiska. Taki już dla dorosłych. Semianaria, konferencje, koncerty i oczywiście wszelkiej maści rozdawnictwo. Między innymi jest o jedzeniu - żeby jeść zdrowo, bo to gwarantuje długie życie, być może nawet szczęśliwie.

I coroczny, będący częścią światowego "Fête de la Musique", festiwal muzyczny "Musikkfest Oslo". Ponad trzydzieści scen w naprawdę najdziwniejszych miejscach i ponad stu wykonawców z muzyką przeróżną, w większości nikomu nie znanych, ale nie o to przecież chodzi, że by się znać, tylko żeby się lubić. Tu bardziej picie niż jedzanie...

I jeszcze Thai Food Fair 2010 na to. Oni to już tylko tańczą i jedzą.
I wszystko w tym malutkim centrum tego malutkiego miasta.

No więc poszliśmy do centrum.

A jak się wieczorem wzajemnie odprowadzaliśmy i żegnalismy, to P. powiedział: "nie, no całkiem fajny dzień w sumie, tylko taki jakiś bez piardu..."

wieczór kinomana, cz.6

2010-06-04T23:59:00.050+02:00

Film zaczyna się od wielkiego wybuchu i od tego, że jeden chłopczyk bardzo chciałby uciec, a drugi, odwrotnie, bardzo chciałby wrócić. Oczywiście ani jednemu, ani drugiemu się nie uda. Przynajmniej na początku. Mamusia bowiem czuwa. W końcu jednak się udaje. Ale tak to jest z każdą ucieczką, że prędzej czy poźniej się wraca. Nie wiem czemu, głupie to, ale tak właśnie jest. Tutaj też. Jest więc powrót. Wraca nie tylko nasz uciekinier, ale wracają też wspomnienia i emocje. A jest co wspominać - powiem tylko, że Josef Fritzl to przy tym małe miki. Wspomnienia szybko zaczynają się mieszać z rzeczywistością, napięcie rośnie, z początku powoli, potem coraz szybciej leje się krew, leje się krew, leje się krew. Wszystko kończy się w wodospadzie, bo wodospad jest dobry na wszystko.

A tak w ogóle i tak naprawdę, to chodzi o to, że nie warto wracać na stare śmieci. Czas płynie, ludzie dorastają, zmiany następują szybciej niż się wszystkim wydaje i to nie zawsze w pożądanym kierunku. A zatem - tylko do przodu. I jeszcze chodzi o to, że należy raczej dobrze żyć z mamusią. I że mamusie powinny dobrze traktować swoje dzieci. A już na pewno nie wrzucać ich do wodospadu. Bo się niezły pasztet po tym robi. Czyli kolejny film moralizatorski. Cóż, jak komuś nie pasuje, to se może zatkać uszy i tylko patrzeć. Bo Norwegia to w filmie nieprzeciętnie ładnie pokazana jest, to fakt.

Akcent polski: brak.

(foto: pozbierane z netu)

"Skjult", 2009, reż. Pål Øie

tempora labuntur, po raz kolejny

2010-06-03T23:59:00.034+02:00

W założeniu miała to być niespodzianka. Wszystko bardzo dokładnie zaplanowaliśmy, ale tylko do pewnego stopnia. Przez kilka dni, siedem osób ciężko nad tym pracowało, zaniedbując nierzadko mocno inne, ważniejsze obowiązki. Goście stanęli na wysokości zadania i zjawili się w komplecie. Kwiaty, życzenia, próba śpiewu i tak dalej, tak jak trzeba. Jak powiedziałem, dużo rzeczy umówionych było i ustalonych wcześniej. Nie mam jednak pojęcia, czy dogadany był kolor laurek i kartek okolicznościowych. Jeżeli nie, to zważywszy na ich kolorystyczną spójność oraz pewnego rodzaju odległość od image'u, nad którym pracuje Aleksandra codziennie, jest się nad czym się zastanawiać.

Z prezentami było już dużo lepiej. Znaczy się trochę tak różnorodniej.

W końcu nadszedł moment "Trudno, wszyscy się wynoście, no i poszli sobie goście". Moja Aleksandra myślala jednak o nich ciepło jeszcze przez dłuższy czas.

Aleksandra obchodziła dzisiaj urodziny.

dzień polski

2010-06-02T23:59:00.017+02:00

Najpierw przyszła paczka z PL. Znaczy się duży list, na tyle jednak mały, że zmieścił się do skrzynki. Panu listonoszowi dziękujemy, że mu się chciało. W środku książki, zdjęcia, muzyka, jednym słowem sama kultura. I nic do jedzenia. Nadawcom dziękujemy.

A poźniej przyjechał ponownie tato Mojej Aleksandry. Na godzinę tylko tym razem, bo przejazdem, czasu wystarczyło jednak na tyle by spotkać się i odebrać dużą torbę z różnościami. W środku dokładnie to, co chcieliśmy. I coś do jedzenia.

Przy okazji, na parkingu przed Frognerparkiem załapaliśmy się, całkiem przypadkowo, na "rynek błyskawiczny". O umówionej porze podjechał samochód z odpowiedznimi tablicami rejestracyjnymi, kierowca wysiadł i otworzył bagażnik. Po chwili podjechały inne samochody z odpowiednimi, podobnymi tablicami rejstracyjnymi i kierowcy oraz pasażerowie wylegli by obejrzeć to, co było w bagażniku pierwszego samochodu. I nawet przymierzyć. Hops do gaci, hops w nowe spodenki, parę kroków, przysiad, z powrotem do gaci, hops w drugie spodenki, albo już w swoje stare, jakaś kurteczka, bluzeczka, wszystko oczywiście odpowiednio wzmocnione na łokciach i kolanach, kasa do rączki, cześć, cześć, klapa bagażnika w dół, do samochodów i pa pa. Pięć minut i pozamiatane. Japońscy turyści w szoku, ale oni zawsze i wszystkiemu się dziwią.

zadyma

2010-06-01T23:59:00.040+02:00

Źle się nam zaczął ten czerwiec. Najpierw sypnął się nam ostatni projekt w Tajlandii, z którym wiązaliśmy jako takie nadzieje. Znaczy się odjechał nam gdzieś do połowy lipca. To długo. Bardzo długo. Wszystko w Tajlandii stanęło. Ostatni konflikt w Bangkoku wydawałoby się, że za nami, okazuje się jednak, że z jego konsekwencjami liczyć się bedziemy musieli jeszcze przez jakiś czas. Wątpliwą pociechą jest to, że ciągle, nie wiedzieć czemu, jest Tajlandia ulubionym miejscem wyjazdu norweskich turystów. "Najlepszy turystczny kraj świata", pierwsze miejsce w rankingu Norwegian Grand Travel Award 2010... Dziwi to tym bardziej, że kolejne miejsca dość odległe kulturowo i mentalnie - USA, Australia, Grecja. Ciekawe też jak długo się to utrzyma. Zważywszy na to, ile czasu poświęciłem już projektom w tym kraju, chciałoby się rzec, że oby ta miłość trwała jak najdłużej. Amen.

A Moja Aleksandra to ledwo zaczęła się wozić rowerem po mieście a już musiała kluczyć i drogi do domu nadkładać, bo po drodze znowu dym i demonstracje. I znowu Izrael w roli głównej. I Palestyna. I śpiewy i flagi i konnica. Klimaty jak we władcy pierścieni, normalnie...

(foto z netu)

A jeszcze w gazetach informują, że aż jedenastu architektów w Norwegii strajkuje. Tych na stołkach komunalnych wprawdzie, ale zawsze. Brzmi dziwnie. I jeszcze to zdjęcie. Nie wiem dlaczego zilustrowali ten artykuł tym zdjęciem. Inne miałem wyobrażenia na temat tego zawodu. Jeżeli jednak jest z tym w Norwegii tak jak na obrazku, to może dobrze, że ta praca nie pojawia się tak od razu.

(foto z netu)

Wiemy już też, że na konkurs architektoniczny, w którym startujemy wpłynęły łącznie 52 projekty. Dużo.

easy riders

2010-05-31T23:59:00.023+02:00

Tak więc Moja Aleksandra nie pracuje już z nami.

Od dzisiaj ponownie w szkole. Kurs numer 2 - o oprogramowaniu komputerowym wspomagajcym projektowanie. Póki co, wrażenia dużo lepsze niż na kursie numer 1, który nie był o oprogramowaniu, niestety. Kurs potrwa do listopada. A w środku, oczywiście, wakacje. W tym samym czasie co wakacje Gustawa, taki zbieg okoliczności. Wychodzi więc na to, że jakby co, to w kwestii urlopu to najprawdopodobniej ja będę musiał się do nich dostosować. Jakby co... A tymczasem jeżdżą tak sobie - Gustaw na hulajnodze w lewo, Moja Aleksandra na rowerze w prawo. Gdyby nie to, że do pracy mam tak samo blisko jak Aleksandra do stanowiska gdzie przypina rower, to też bym jeździł. W mieście cudownie ciepło się zrobiło.

capoeira fighter 3 (i 6 miesięcy)

2010-05-30T23:59:00.000+02:00

down by law

2010-05-29T23:59:00.003+02:00

Podobno złamaliśmy obowiązujący w centrum miasta bezwzględny zakaz używania otwartego ognia na balkonach i tarasach, a zwłaszcza drewnianych tarasach na drewnianych poddaszach. Z bólem serca przyznaję, że było warto. Podobno ludzie dzielą się na praworządnych i szczęśliwych.

A tak poza tym, to wzięliśmy dzisiaj udział w dwóch narodowych spektaklach. Przez telewizor tylko oczywiście. Najpierw nadawany z Oslo mecz towarzyski Norwegia - Czarnogóra. Pod koniec pierwszej połowy pomyłka bramkarza na 1:0 dla Norwegii. Pod koniec drugiej połowy bardzo ładne 1:1, chwilę potem 2:1 dla Norwegii i koniec. Mecz mało ciekawy, co chwilę więc przełączałem na program o cafaniu się lodowca. Przynajmniej coś się działo.

Wieczorem zebraliśmy się grupą by robić rzeczy, które robi się standardowo w sobotę wieczorem i przy okazji patrzyliśmy na nadawany z Oslo finał konkursu eurowizji. Nie zrozumieliśy jednak chyba założeń. Nasi faworyci kolejno - 2, 4, 5 miejsce od końca. Norwegia również "poza podium".

wieczór kinomana, cz.5

2010-05-28T23:59:00.074+02:00

Bardzo mądry film. Taki moralizatorski. O tym, że harrytur nie zawsze się opłaca. I że alkohol szkodzi zdrowiu. Zwłaszcza jak jest go więcej niż pozwalają obowiązujące przepisy celne (można dostać toporem w szyję). O tym, że Szwedzi są dziwni i że nie wszystko złoto, co się świeci, nawet gdy jest to sygnał policyjnego radiowozu. Film o tym, że nie opłaca się być frajerem - jak w środku lasu, na opuszczonej od lat stacji benzynowej, spotyka się dziwnego człowieka, to nie należy później na tą stację wracać by prosić go o pomoc. I jak w dziwnym domu babcia strzela do gości z dwururki, to jak już uda się stamtąd uciec, to też nie należy tam wracać. Pod żadnym pozorem. I nie należy się całować w samochodzie jak się jedzie, bo można nie zauważyć jak się kogoś przejedzie. Mnóstwo mądrych rad jednym słowem. I podane to w dość przekonywującej formie. Plus przesłanie, że internet to zło - skupia mnóstwo dziwnych ludzi, którzy siedzą i codziennie śledzą, co się dzieje w życiu innych. Straszne...
Akcent polski: brak. W końcu nie tylko Polacy piją wódkę. I nie tylko Polacy chodzą na skróty.

(foto: pozbierane z netu)
"Snarveien", 2009, reż. Severin Eskeland

To pierwszy film, który obejrzeliśmy w szerszym gronie. Seans płynnie przelał się w jedną imprezę (w końcu dzisiaj piątek), która z kolei przelała się w drugą imprezę.

(foto: praca zbiorowa)
A tak poza tym, to Moja Aleksandra dostała się na ten kurs. Zapisujemy to po stronie sukcesów.

no pasarán

2010-05-27T23:59:00.010+02:00

Årdalstangen to norweska miejscowość i administracyjne centrum gminy (powiatu) Årdal. W styczniu 2009 mieszkało tam 1515 osób. Gęstość zaludnienia w tej miejscowości wynosi 1212 osób na kilometr kwadratowy, co oznacza, że miejscowość ta ma właśnie kilometr kwadratowy. No, O.K. - 1.25 kilometra kwdaratowego. I właśnie w tej miejscowości poszukują architekta. Ba, nawet dwóch (dwoje) architektów.

Bratobójcza wojna i przemożna chęć wszystkich obywateli do podejmowania decyzji skutecznie zatrzymała wszystkie nasze trzy projekty w Tajlandii. Brak wojny i przemożna niechęć do podejmowania decyzji skutecznie zatrzymuje nasze projekty w Oslo i okolicach. Wciąż jakimś cudem żyjemy, ale widmo utraty płynności finansowej ponownie pcha nas do rozważań na temat uroków życia na wsi. Znaczy się w centrum gminy (powiatu). Póki co, Moja Aleksandra udała się dzisiaj do naszego ukochanego urzędu gdzie walczyła dzielnie w kwestii otrzymania skierowania na szkolenie w zakresie nowych technik i programów wspomagających projektowanie. Kurs nie dość, że bardzo przydatny, to jeszcze dający dochód, jest więc o co walczyć. Wyniki walki jutro.

oslo jest kobietą

2010-05-26T23:59:00.004+02:00

No i udało się. Odebraliśmy wydruki, poskładaliśmy wszystko jak należy, zawinęliśmy w folię bąbelkową, szary papier i zanieśliśmy gdzie trzeba. Bez pośpiechu. Jeden dzień przed czasem. Pierwszy raz w życiu.

A wieczorem, do ośleńskiego domu literatury, przyjechała Manuela Gretkowska. Moja Aleksandra przyszła z roboty, zrobiła zakupy, ugotowała obiad, pozmywała gary, posprzątała, zrobiła pranie i poszła posłuchać trochę o książkach.

(foto: Aleksandra)
A tak poza tym, to dzisiejszy dzień dłuższy był od najkrótszego w roku o dwanaście godzin. Liczył sobie w sumie 17 godzin i 55 minut - od dnia w Warszawie dłuższy był o godzinę i 42 minuty. Słońce wstało o 4:17 i zaszło o 22:13. Nie wiem czemu, ale ciągle robi to na mnie wrażenie. W Norwegii 26 maja nie jest dniem matki. Święto to obchodzi się tutaj w drugą niedzielę lutego. Nie mniej jednak - wszystkim mamusiom wszystkiego najlepszego!

ziarno

2010-05-25T23:59:00.063+02:00

Sådagen. Dzisiaj, tradycyjnie, dzień zasiewów. Na północy kraju był zawsze 25 maja dniem, od którego można było siać bez ograniczeń. Na południu zaczynano trochę wcześniej, nie szybciej jednak niż po trzecim dniu chodzonym. Tradycyjny przepis na ten dzień to najpierw sianie, a później zabawa. Koniecznie przy winie - dzisiaj bowiem święto papieża Urbana I, o którym nie wiadomo prawie nic poza tym, że ścięto mu głowę (jak zwykle, trochę to już nudne) i że jest patronem ogrodników i winiarzy, na którym to stanowisku zastępuje niegdysiejszego rzymskiego Bachusa.
Rzuciliśmy więc ziarno - korzystając z wczorajszego wolnego zebraliśmy się w sobie i zakończyliśmy prace nad konkursem architektonicznym na projekt słupów linni wysokiego napięcia 420 kV Ofoten-Balsfjord. Puściliśmy wszystko do wydruku, jutro pewnie oddamy i pozostanie nam tylko czekać aż wzejdzie i zakwitnie. Na razie zakwitły w Oslo kasztany. W końcu.

pinsedag, dzień drugi

2010-05-24T23:59:00.082+02:00

Trochę żeśmy sobie dali. Wygadałem się, że mam potworne zaległości w kwestii Tolkiena. Niewybaczalne. Spotkaliśmy się zatem u Ewy i Artura i poleciało. Noc z "Pierścieniem" i wszystkim, co się dookoła niego kręci. Trudna sprawa. Wizualnie przepięknie, forma - O.K., ale treść trochę, przyznaję, mi chyba umknęła. Frodo, Meriadok, Peregrin, Samwise, Aragorn, syn Arathorna II - Dúnadan z Północy, dziedzic Isildura, Boromir, elf Legolas - syn króla Thranduila z Mrocznej Puszczy i tak dalej i tak dalej... Liv Tyler mówiąca po elficku, tłumaczona na angielski z polskimi podpisami, ufff... Nawet kartofelki jakby z ognia nie pomogły.

Trochę się przeciągnęło, bo to długie dosyć jest i mieliśmy tym razem możliwość podziwiania przepięknego ośleńskiego poranka. Nastało nam oto lato w mieście. Trochę może chłodne, ale jest. Dni długie jak węże, słońce, zieleń. Równo trzy miesiące temu krajobraz za naszym oknem wyglądał tak:

Nie wiadomo kiedy przedzierzgnął się w takie coś:

Przyznaję, że nastraja mnie to filozoficznie.

Lato, lato, lato. A lato i pinsedag to wyjazdy w naturę. A jak wyjazd w naturę, to wiadomo... Norwegowie kochają seks na łonie. Aż 70% ludności między 15 a 65 rokiem życia chwali się, że tego doświadczyła. 40% nie zatrzymało nawet to, że ryzyko nakrycia przy pokryciu było duże lub bardzo duże. Wśród skandynawów przez lata byli Norwegowie w tej kwestii numerem jeden, ostatnio jednak Szwedzi jadą ostrzej. Badacze dodają jednak natychmiast, że to nie dlatego, że Norwegowie przystopowali, a tylko dlatego, że Szwedzi dali czadu. 34% pań w Norwegii ma fantazje związane z seksem grupowym. 12% realizuje te fantazje. Badacze komentują: "to bardzo dobrze. Seks ma być pozytywny. W końcu w życiu chodzi o to, żeby było miło". Spada zainteresowanie seksem koleżeńskim. W latach ubiegłych praktykowało to około 40% Norwegów, rok temu przyznało się do tego zaledwie 25%. To do tej pory zdecydowanie norweskie terytorium opanowane zostało teraz przez Duńczyków. Badacze komentują: "nie wiemy dlaczego tak się dzieje". Myliłby się jednak ten, kto posądzałby Norwegów o dupowatość i brak skłonności do brawury. Zaledwie 16% Norwegów używa prezerwatyw jako standardowego zabezpieczenia. To najgorszy wynik w Skandynawii. Nawet na Islandii robią to częściej. Norwegowie nadrabiają gdzie indziej - 22% z nich doświadcza przynajmniej raz w życiu przyjemności przechodzenia przez chorobę weneryczną. To zdecydowny numer jeden. Badacze komentują: "to dlatego, że Norwegowie są tacy małomówni i nie chcą o tym rozmawiać". Nic dodać, nic ująć.
A zatem - ahoj przygodo!

pinsedag

2010-05-23T23:59:00.046+02:00

Pinse. Sjabuót. שָׁבוּעוֹת. Zielone świątki. W internecie znalazłem definicję, która idzie mniej więcej tak: "święto z dodatkowym jednym dniem wolnym (poniedziałek), które świętuje się głównie z tego powodu, że jest wolne". I tyle. A tak naprawdę, to chodzi o to, że kiedyś, kilku ludziom, zamkniętym w jednym pomieszczeniu i z lekka imprezującym, stało się nagle tak, że zaczęli wszystko i wszystkich rozumieć. O ile jednak przekaz dotyczący bożego narodzenia, życia i śmierci na krzyżu jest w miarę jasny i czytelny, to już historia z duchem, językami jakby z ognia i darem języków zakrawa na jakiś grubszy lot. Nic więc dziwnego, że Kościół odnosi się do niej z pewnego rodzaju rezerwą. Świętuje, ale z umiarkowaniem. Na każdej imprezie w Oslo są conajmniej trzy, cztery osoby z różnym językiem ojczystym. Z doświadczenia wiem, że w pewnym momencie też się tak wszystkim robi, że zaczynają rozumieć. Nawet norweski rozumieją. Zamiast "języków" są najczęściej parówki, też "jakby z ognia", bo co jak co, ale aluminiowy grill jednorazowy to ogniskiem nie jest. Wszyscy pięknie się dogadują, konwersacja płynie lekko i miarowo, tyle, że nikt nie robi tu z tego żadnego halo.

(foto: Aleksandra)

idą święta

2010-05-22T23:59:00.006+02:00

W mieście znowu szaleństwo. Nerwowa, pospieszna bieganina - sprzedaż piwa tylko do godziny piętnastej (!), pozostałych artykułów - do szesnastej. Przyznać trzeba, że sami ledwo, ledwo się załapaliśmy. Dzisiaj zamykali wcześniej, bo jutro święto. Pojutrze zresztą też. Zielone świątki, nie można więc tak ciężko harować. Trzeba się stosownie przygotować.

Wieczorem znowu naszli nas sasiedzi. Dużo sąsiadów. Nie mamy wprawdzie (jeszcze) tarasu z południowo - zachodnią ekspozycją, ale i tak było miło.

freak

2010-05-21T23:59:00.036+02:00

Gustaw ciągle bawi się sam.

Gustaw nie tańczy.

Gustaw nie śpiewa.

Gustaw nie chce chodzić w parze za rękę. Ani z chłopcami, ani z dziewczynkami.

Gustaw chętnie rozmawia z dorosłymi. Jak tylko podchodzi inne dziecko, Gustaw zamyka się i odchodzi.

Gustaw bierze drewniany klocek i mówi, że to pociąg. Mimo, że obok stoi gotowa zabawka - pociąg. Po chwili mówi już, że klocek to samolot. Albo tygrys.

Gdy inne dzieci zabierają mu zabawki, Gustaw nie protestuje.

Gustaw się nie bije.

Gustaw mówi sam do siebie.

Poporoszony zostałem w związku z tym do przedszkola na pogadankę. Przed wakacjami nie uda się nic już z tym zrobić, ale później, na jesień, to kto wie, ale może będą chcieli poprosić o pomoc psychologa.

Wieczorem poszliśmy do Joanki. Joanka mieszka na ostatniej kondygnacji i ma bardzo fajny taras. Ten, kto wymyślił taras z południowo - zachodnią ekspozycją powinien dostać nagrodę Nobla. Pokojową.

Przesadziłbym gdybym powiedział, że w Oslo są teraz białe noce. Na pewno jednak są białe wieczory. Bardzo długie wieczory. Oslo, godzina 23:00 :

Najdłuższe jednak wieczory końcu się kiedyś kończą i na krótką, króciutką chwilę zapada noc. A z nią pojawia się księżyc. Dzisiaj, chwilę po pierwszej w nocy, był dokładnie w pierwszej kwadrze. Gustaw nie dotrzymał...

perły z chlewika - hans olav forsang

2010-05-20T23:59:00.025+02:00

Urodził się w 1955 roku w Bjervik, w północnej Norwegii. Legenda głosi, że fotografować zaczął już w wieku dwunastu lat. Najpierw studiował w Wielkiej Brytanii - tam też miał swoją pierwszą, zbiorową wystawę. Studia kontynuował w Sztokholmie, po czym wrócił do kraju, gdzie podjął pracę jako fotograf. Chwilę później otrzymał nagrodę "Zdjęcie roku" w Norwegii. Pierwsza wystawa indywidualna stała się wielkim sukcesem - przez osiemnaście miesięcy wystawiana była w dziewięciu miastach. Kolejne lata przyniosły mu kolejnych wyróżnień. Jako pierwszy skandynaw otrzymał nagrodę za "Najlepszy reportaż" na świecie, przyznano mu "The Golden Eye Trophy" oraz "Childrens Press Photo of the year" w konkursie World Press Photo. W 1985 roku, razem z Sebastiao Salgado, uznany został za najlepszego reportażystę świata. Jako jeden z niewielu fotografów otrzymał od "National Geographic" propozycję stałej współpracy w paryskiej siedzibie wydawnictwa. Odmówił ze względu na żonę i małe dzieci. W ostatnich latach był autorem wielu wystaw, prezentacji i projektów mających na celu rozwój i promocję kultury wizualnej. Związany jest z dziennikiem VG.
Niekwestionowany mistrz reportażu subiektywnego, emocjonalnego, poetyckiego, przepełnionego bardzo osobistym stosunkiem do tematu. Reprtażu potrzebującego dużo czasu. Reportażu nienachalnego, mało przerażającego, mało krwistego, trudnego, nudnego, a przez to zanikającego. Jon Magnus napisał o Forsangu tak: "przeglądanie zdjęć w nowym albumie, to jak spotkanie z nowym człowiekiem. Czasami jest to wielka fascynajcja, która przeradza się w przyjaźń na całe życie. Czasami po drodze jest nam tylko przez chwilę. Czasami z kolei wszystko kończy się już po pierwszym spotkaniu. W dzisiejszych "paparazzi-czasach", kiedy to wciąż debatuje się o bezsensownej pogoni reporterów prasowych za gwiazdeczkami, przemożnym głodzi krwi oraz braku jakiejkowiek moralności, ważne jest by pamiętać, że nie wszyscy fotografowie brali udział w tragicznym polowaniu na Dianę".

(foto: Hans Olav Forsang)
Przepiękny album z grubo ponad setką wspaniałych, głębokich i ciężkich reprodukcji, na aksamitnej, stusiedemdziesięciogramowej Galerii. W stanie idealnym, prawie że kolekcjonerskim, wyhaczyłem go na jednym z tutejszych targowisk staroci. Cena: nieśmiałe, pytające: "20 koron?" z możliwością wielkodusznego: "dobra, niech już będzie". Naprawdę warto.

+20

2010-05-19T23:59:00.017+02:00

Pierwszy raz w tym roku termometry pokazały ponad dwadzieścia stopni Celsjusza. Na przestrzeni zaledwie czterech miesięcy amplituda temperatury wyniosła prawie pięćdziesiąt stopni. A ma być jeszcze lepiej. Słońce grzeje w każdym razie niemożliwie. Pływalnie Frognerbadet i Tøyenbadet uruchomiły swoje odkryte baseny. Dla nas to jak pierwszy dzień lata. I pierwszy w związku z tym obiad na zewnątrz. Tylko ktoś, kto poleżał sobie tak popołudniu na trawie w Vigelandparku, wie jaki to czad.

the day after

2010-05-18T23:59:00.046+02:00

I po imprezie.

Czuć, że uszło powietrze. Trzeba się podnieść, ogarnąć i zebrać do kupy. W najbliższy poniedziałek bowiem znowu do roboty.

A tak poza tym, to cóż, życie z nią nie jest łatwe. Niniejszym więc najlepsze życzenia składam sobie i wszystkim, którzy zmagają się z tym problemem. Zdrowia, wytrwałości, cierpliwości, odporności i tak dalej i tak dalej. Dzisiaj imieniny Aleksandry.

jeden jedyny taki dzień

2010-05-17T23:59:00.028+02:00

Nastał nam oto dzień konstytucji. Showtime! Najpierw do śniadego komiwojażera po niezbędny ekwipunek. Bez ekwipunku nie ma świętowania.

Później na paradę. A wyszykowane to, wyszorowane, przyczesane starannie, że ho ho! Białe, czarne, żółte. Te lepiej urodzone i te byle jak. Te bogate i biedne. Dzisiaj wszyscy razem. Ustrojone pięknie, trojkolorowo, w barwy wolności, mimo, że codzienność to przecież zasadniczo uwiązanie. Idą zatem z tym swoimi rzekomo najlepszymi przyjaciółmi, rozglądają się nerwowo, witają z ziomkami, machają czym popadnie, hałasują. Na początku weseli, z czasem jednak coraz bardziej znużeni, zmęczeni, mocno osłabieni, snują się leniwie, sikają gdzie popadnie, człapią, byle do domu, gdzie picie i pełna micha.

trzy kolory: czerwony biały niebieski

2010-05-16T23:59:00.094+02:00

Czas stop. Kto się nie wyrobił, to pójdzie z tym co ma. Trudno. I nie ma tu miejsca na żadne usprawiedliwienia. Do poźnych godzin wieczornych wczoraj, ba, nawet dzisiaj z rana, mimo, że dzień pański przecież, można się było zaopatrzyć w niezbędne rekwizyty na okoliczność. Dosłownie wszędzie - na straganach, na stacji metra, w zielonych delikatesach, u ulicznych sprzedawców. Bez problemu.

W mieście zrobiła się nerwowa krzątanina. Zaroiło się od tych, co to, jak zwykle, wszystko na ostatnią chwilę. Z każdą minutą ciśnienie rosło i rosło. Ci, co zdążyli rozkoszowali się błogim uczuciem ulgi. Inni wpadali w panikę.

Teraz jednak - jak powiedziałem - koniec. Cisza. Pozostaje tylko dopieścić szczegóły, jutro bowiem nie będzie już na to czasu. Zgodnie z oficjalnym programem oficjalnego komitetu obchodów, oficjalny start przewidziany jest na godzinę 7:00.

(foto: Oddleiv Apneseth)

Dla tych, którzy zechcą sobie zaciągnąć i podyndać kilka uwag natury praktycznej:
Używamy tylko oficjalnej flagi norweskiej - flagi tak zwanej państwowej (dla małych majsterkowiczów - czerwony: pantone 200, niebieski: pantone 281, biały: biały). Wysokość flagi - 16 jednostek, długość flagi - 22 jednostki. Długość flagi nie może przekraczać 1/3 długości drzewca. Dotyczy również plastikowego drzewca. I metalowego. Flagę wciągamy nie wcześniej niż o godzinie 8:00 i ściągamy nie później niż o godzinie 21:00. Flagę traktujemy z honorem i szacunkiem. Flaga musi powiewać dumnie i swobodnie. Nie może dotykać ziemi. Ani moczyć się w wodzie. Nie może służyć jako podkładka (jako obrus na przykład). Flaga musi być ładna. Stare i zniszczone flagi należy zniszczyć - pociąć tak aby kolory były osobno. Albo najlepiej spalić (nie na ulicy!). Obok norweskiej flagi wywiesić można każdą inną flagę narodową, jeśli ktoś czuje taką potrzebę. To tak zgrubsza.

unanimiter et constanter

2010-05-15T23:59:00.105+02:00

Hallvard Vebjørnsson urodził się w 1020 roku. Jego ojciec był kupcem, a matka nie. Była za to siostrzenicą Olafa. Hallvard był piękny, miły i sprawiedliwy. I często pomagał tatusiowi. Od najmłodszych lat. Razu pewnego, gdy przeprawiał się łodzią przez Drammensfjord, usłyszał wołanie o pomoc. Ciężarna kobieta, ścigana przez trzech oprawców niewolnica, którą oskarżono o włamanie, błagała go by pomógł jej dostać się na drugą stronę fiordu. Hallvard zdecydował się pomóc, mimo, że ścigajacy kobietę ostrzegali go by tego nie robił. Za odmowę dostał strzałą w gardło. I zszedł. Kobietę dopadnięto i zabito. Hallvardowi zaś koło młyńskie przywiązano do szyi i wrzucono do fiordu celem utopienia. Jednak mimo ogromnego ciężaru ciało cudownie nie chciało jakoś utonąć. Przyjaciele odnaleźli je i stosownie pochowali. I wtedy zaczęły się dziać dziwne rzeczy. Przy grobie ślepcy odzyskiwali wzrok, chorzy zdrowieli, wierzbowe tyczki zaś, którymi wyłowiono Hallvarda zakwitły. A wydarzyło się to w roku 1043. Młodzieńca uznano za męczennika, a chwilę później za świętego.

Święty Hallvard jest patronem Oslo i właśnie dzisiaj ma swoje święto.

Tyle historii.

Ze spraw bieżących - wieczorem w klubie Rockefeller odbył się koncert "In Vain", "Audrey Horn" i "Keep of Kalessin". Rumpebortriving.

wieczór kinomana, cz.4

2010-05-14T23:59:00.137+02:00

Wszystko opiera się na wytartym jak kuchenna szmata schemacie: ósemka młodych ludzi jedzie na ferie, wysoko w góry, na kompletne odludzie, półtorej godziny samochodem od miejsca, w którym telefony komórkowe tracą zasięg. Ma być cudownie, ale cudownie nie będzie.
Cztery dziewczyny, czterech chłopaków. Już w samochodach ustalona jest cała strategia: co i jak, kto z kim, kiedy, gdzie i tak dalej. W samochodach jest ich jednak tylko siedmioro. Jedno dziewczę uparło się, że dotrze na miejsce piechotą, na nartach znaczy się. Ona ginie pierwsza. Kończy przebita drzewcem, z wyrwanymi flakami i wyłupanym okiem z odciętej głowy, krew się leje. Reszta oczywiście w niczym się nie orientuje, to bowiem, że ktoś nie przychodzi na czas, że spóźnia się kilka godzin to w Norwegii za mało żeby wzbudzić jakiekolwiek podejrzenia. Nawet w wysokich górach. Zanim rozpoczną się poszukiwania bohaterowie nasi spotkają dziwnego miejscowego, który opowie im ponurą historię, jeszcze z czasów drugiej wojny światowej, o buszującej w okolicach niemieckiej grupie operacyjnej noszącej mrożącą krew w żyłach nazwę - tu chwila złowrogiego zawieszenia - "Einsatz", brrrr... Grupa pod dowództwem obera Herzoga dopuściła się wiele złego, za co spotkał ich zły koniec, to znaczy nie wszystkich, bo część zniknęła w niewyjaśnionych okolicznościach i od tej pory w górach diabeł, szatan, zło, przekleństwo i takie tam. Tyle. Historia nie robi oczywiście spodziewanego wrażenia. Lekceważące uśmiechy, głupie żarty, miejscowy odchodzi więc obrażony. On ginie jako drugi. Zadźgany sztyletem, z wyrwanymi flakami, krew się leje. Odnajduje go chłopczyna oddelegowany na poszukiwanie narciarki, bo oto zrobił się następny dzień, a jej jak nie ma tak nie ma, pora więc, żeby coś zadziałać. Jako trzecia znika laska w kiblu, tuż po kontrowersyjnej scenie miłosnej. Wyrwane flaki i tak dalej, krew się leje. Numer cztery - koleś wyciągnięty przez okno. Wyłupane oczy, wyrwany język, rozerwana na koniec głowa, krew się leje. Grupa norweskich bystrzaków powoli zaczyna się orientować, że coś jest nie tak. Tak, tak, oto atakują zombie. Piątka to dziewczę, które - po wyrwaniu flaków - skraca swe cierpienia granatem przeciwpancernym. Nasz poszukiwacz spotyka tymczasem po drodze jednego zombie, który przegryza mu gardło, ale na koniec z poszukiwaczem przegrywa. Poszukiwacz jest studentem medycyny, więc żyłką i haczykiem na ryby zaszywa się jak należy, opatruje się taśmą izolacyjną i kontynuuje. Wraca tylko po to aby całkiem inne zombie w ilości sztuk pięc urwało mu jednocześnie nogi, ręce i głowę, pozostały kadłubek porzucając w bialutkim śniegu. Krew sie leje. Siódma na liście jest dziewczyna, która ginie od siekiery w szyi. Dostała od swojego narzeczonego, głupia sprawa, ale tu to narzeczony niestety się był pomylił. Przykro. Krew się jednak leje. Narzeczony zostaje chwilę później ugryziony. Wie, że to najprostsza droga do tego, by zostać zombie. Bierze więc mechaniczną piłę lańcuchową znanej marki i amputuje sobie przedramię. Opala je nad skrzesanym ogniem i kontynuuje opór. Ósmy - już przedostatni - jest chłopiec, co to zamroczony od ciosu młotkiem w głowę, nieszczęśliwie nadziewa się na gałąź, czego nie zauważa i biegnąc dalej pozbawia się całych jelit. Krew się leje. Nasz amputowany narzeczony dociera do samochodu. Zamiast jednak odjechać, długo, zdecydowanie za długo, zastanawia się nad tym, co zaszło. Później morduje się strasznie żeby zapiąć pasy, a jak już je w końcu zapina, to ober Herzog stoi tuż obok. Puk, puk. Litery.

Akcent polski: brak. No chyba, że jako taki potraktujemy drugą wojnę światową, która, jak wiadomo, jest głównie polska.

(foto: pozbierane z netu)

"Død snø", 2009, reż. Tommy Wirkola

Wieczorem zajechał do nas tato Mojej Aleksandry. Tak na kilka dni.

trash'em all

2010-05-13T23:59:00.062+02:00

Pisałem, że w Oslo rozdają na ulicach rowery. Oprócz rowerów rozdają też szafy, półki, regały, stoły, biurka, krzesła, fotele, sofy, tapczany, materace, koce, zasłony, torby, walizki, plecaki, lodówki, pralki, telewizory, komputery, zabawki, książki, grzejniki, klimatyzatory, wentylatory, ubrania, deski do prasowania ubrań plus parę jeszcze innych drobiazgów. Na każdym niemalże rogu stoi kontener, do ktorego można przyjść i wrzucić co się chce. Za darmo. Corocznie do Armii Zbawienia trafia 12 000 ton ubrań. I znowu - połowa pochodzi z samego Oslo. Ponad 17 ton ubrań dziennie. W samym tylko roku 2009 - roku biednym, bo kryzysowym przecież - 1 800 000 norweskich gospodarstw domowych wysłało na przemiał 570 000 telewizorów. Średnio więc telawizor wywala się na kibel co trzy lata. Poprzedni telewizor na egzekucję czekał osiem lat. 500 kg śmieci rocznie. Tyle produkuje przeciętny mieszkaniec Oslo. Rząd uspokaja - kontenerów nie zabraknie.

Wieczorem zrobilo się nam party spontaniczne, czyli taki, jakie lubimy najbardziej. Zeszli się sąsiedzi i uczyniliśmy gofry i bitą smietanę i ciasto marchewkowe i takie tam. Bo dzisiaj, okazało się, moje kolejne imieniny.

A tak poza tym, to dzień wydłużył się o kolejną godzinę i długi jest teraz na prawie siedemnaście godzin. Od najkrótszego dnia w roku dłuższy jest o godzin jedenaście. Słońce wstało o 4:45 i zaszło o 21:44. O godzinie 22 w naszej kuchni wyglądało to mniej więcej tak:

amok

2010-05-12T23:59:00.003+02:00

Do święta konstytucji zostało pięć króciutkch dni. Naprawdę trudno skupić się, trudno myśleć o czymś innym. Ale w sumie po co myśleć?

bajkowe klimaty

2010-05-11T23:59:00.015+02:00

U Gucia w przedszkolu. Ogrodzenie.

Stety i niestety nie poogląda sobie chłopak w najbliższym czasie, bo się nam rozchorował. Trochę nam to pokomplikowało, bo jak tylko Moja Aleksandra zaczęła coś dłubać z nami w pracowni, to już przestała.
W pracy pojawiła się za to policja i robiła wywiad w sprawie Pepik-gate. Wcześniej mówili, że przyjdą w czwartek, ale później zreflektowali sie, ze czwartek to przecież święto kościelne i wolne, no więc przyszli dzisiaj. Nie tylko ręce, wszystko mi już opada.
Generalnie nic nie idzie tak do końca jak powinno. Zmęczenie, zniechęcenie, zniecierpliwienie, ochota i ambicja tworzą razem taki dziwny konglomerat, który uwiera jak kamień w bucie. Dzisiaj Moja Aleksandra zapytała mnie, tak czysto teoretycznie, tak zupełnie na luzie, co by było gdybyśmy wyjechali z Norwegii. Fantazjujemy więc. Zastanawiamy się co by było. Zastanawiamy się co i jak będzie jak zostaniemy. Niezależnie od tego co zrobimy, będzie dobrze. A poza tym zobaczymy.

ride my bicycle

2010-05-10T23:59:00.005+02:00

W Norwegii jest 2 000 000 rowerów. Prawie 1 000 000 jest w Oslo. W Norwegii kradnie się 55 000 rowerów rocznie. Z tego w Oslo - jakieś 14 000. W Norwegii policja przyjmuje około 14 000 zgłoszeń kradzieży rocznie. I odnajduje 12 000 rowerów. 10 000 rowerów - tych o nie ustalonej tożsamości - trafia do przechowalni, 2 000 - o tożsamości ustalonej - wraca do właścicieli. Straty poniesione przez właścicieli to 275 000 000 koron rocznie. Ubezpieczalnie wypłacają zaledwie 33 000 000. Po norweskich drogach jeździ około 110 000 kradzionych rowerów. 5 500 rowerów wywożonych jest każdego roku za granicę. I policja wie nawet dokąd.

A mimo to (a może właśnie dlatego), co roku sprzedaje się w Norwegii 250 000 nowiutkich rowerów. Dziwi to tym bardziej, że cały czas dobre rowery rozdaje się na ulicach za darmo.

tradycja

2010-05-09T23:59:00.015+02:00

W Oslo rozpoczął się okres konfirmacji. Zgodnie z wielowiekową, protestancką tradycją młodzież dokonuje aktu potwierdzenia wiary wyznanej na chrzcie i przynależności do Kościoła. To bardzo ważny moment w życiu młodych Norwegów. Tylko bowiem silna wiara i kultywowanie tradycji uchronić może przed wszystkimi zagrożeniami współczesnego świata.

lot na koksie, cz.2

2010-05-08T23:59:00.105+02:00

Wyruszyliśmy - jak na nasze warunki - bardzo wcześnie rano, jakieś pięć godzin po wschodzie słońca. Zebraliśmy oddział i pojechaliśmy na bliski wschód. Mortensrud, Prinsdal, Nordstrand. Rzuciliśmy okiem na okoliczne Loppemarkedy. Za trzecią obwodnicą klientela jest już nieco inna niż w centrum. A i oferta też taka bardziej, jak by to powiedzieć, no w każdym razie różni się trochę.

Dalej pojechaliśy do Moss, na prom do Horten. Znaczące, że podczas naszej pierwszej wyprawy do Norwegii, dokładnie sześć lat temu, co do dnia, też płynęliśmy tym promem. I też była z nami kobieta co się spodziewa i też mieliśmy rzodkiewki i w ogóle dużo rzeczy było tak samo. Taka sama pogoda, taki sam film katastroficzny w pokładowej telewizji, te same ławki na tarasie... Nie sposób uniknąć porównań. Dużo się też zmieniło, ale to już całkiem inna historia.

W Horten obejrzeliśmy sobie łódź podwodną. Nie była żółta. Była czarna, ale to chyba dla nikogo nie jest zaskoczeniem.

A potem poszliśmy do muzeum marynarki wojennej. Czy były łodzie wikingów? Oczywiście, że były.

A jeszcze potem poszliśy do muzeum fotografii. Mieści się w tym samym budynku. Sprzęt wojskowy i fotograficzny - wbrew pozorom - dużo mają ze sobą wspólnego. W muzeum rzadka okazja do obejrzenia gołębia szpiegowskiego.

Obok muzeum wystawa "Se(e) me(g)". 2300 sztuk norweskiej młodzieży z Horten, Sandefjord, Hof i Oslo przy pomocy MMS portretuje siebie, swoje zainteresowania, swoje ulubione jedzenie, swój dom. A zatem po kolei: coś metroseksualnego, narty ewentualnie laptop, pizza grandiosa, mały pokoik ewentualnie laptop (?). Katastrofa, delikatnie rzecz ujmując.

A na sam koniec zrobiliśmy sobie piknik. Pod skałą, z widokiem na Oslofjord i weekendową melancholię Rodaków.

wieczór kinomana, cz.3

2010-05-07T23:59:00.064+02:00

Ulrik to całkiem miły człowiek. Poznajemy go w chwili, gdy wychodzi z więzienia po dwunastoletnim wyroku za morderstwo. Strażnik żegna go i mówi co Ulrik ma dalej robić. Na zewnątrz czeka boss. Boss mówi gdzie Ulrik ma mieszkać. Właścicielka mieszkania mówi gdzie Ulrik ma spać, co ma jeść, a potem jeszcze co ma robić i kiedy ma to robić. Boss mówi również gdzie Ulrik ma pracować. Sven, dyrektor warsztatu i nowy szef Ulrika mówi co ten ma robić, a czego ma nie robić. W warsztacie pracuje Merete. Ona mówi już tylko czego Ulrik nie ma robić. Później jednak zmienia decyzję i Ulrik robi to, co Merete chce. Urlik spotyka też swoją żonę, która od razu mówi mu co Ulrik ma robić (to, że Ulrik ma w tej chwili w ustach hamburgera wydaje się nie mieć większego znaczenia) i od której dowiaduje się jaki jest układ i co mu wolno, a czego nie. Mimo zakazu spotyka się Ulrik ze swoiym dorosłym już synem, który, jak cała reszta, instruuje Ulrika jak to ma teraz być. Wszystko to sprawia, że Ulrik podejmuje dramatyczną decyzję, od której fatalnych skutków, jak to zwykle w filmach bywa, ratuje go szczęśliwy zbieg okoliczności, cud prawdziwy, cud narodzin mianowice. Przebudzony Ulrik strzałem z przystawienia zamyka rozdział. Prasa hydrauliczna robi z tego metr sześcienny złomu. Koniec.

Akcent polski: Ulrik znudzony nadawanymi w norweskiej telewizji przez 24 godziny na dobę prognozami pogody manipuluje przy antenie telewizyjnej na tyle skutecznie, że udaje mu się złapać polską telewizję. Od tej pory wszystkie wieczory spedzać będzie oglądając "Jaka to melodia?", "Taniec z gwiazdami", "Trędowatą", no wszystko co dają, jak leci.
Z kolei narzeczonej syna przedstawia się jako jego wujek, o którym mogła nie słyszeć, bo wujek jest podróżnikiem i dużo podróżuje.

A dokąd?

W bardzo ciekawe miejsca.

A gdzie dokładnie?

A po Polsce...
Po Polsce??
No po Polsce.

(foto: pozbierane z netu)

"En ganske snill mann", 2010, reż. Hans Petter Moland

A tak poza tym, to dostaliśmy dzisiaj list z urzędu pracy i świadczeń społecznych, w którym informują nas, że przychylnie odnieśli się do naszego wniosku o zasiłek na Gustawa. Wniosek złożony pierwszego października roku 2009. Siedem miesięcy i siedem dni temu. Szast prast i załatwione.